Tutunamayanlara, nam-ı diğer disconnectus erectus'lara ithaf edilmiş bu roman, Türkiye'nin en çok yarım bırakılan kitabıymış. Sayfaların arasında zaman zaman kaybolduğumda neden yarım bırakıldığını çok iyi anladığımı söyleyebilirim. Bu psikolojik yönü ağır basan şaheserin Turgut Özben'in mi yoksa Selim Işık'ın mı hatıratı olduğuna karar vermekte güçlük çekiyorum. İçerisinde büyük bir entelektüel birikim olduğu kuşkusuz. Andımız, Abdulhamid, Atatürk, Oblomov, burjuva eleştirileri... Kişinin kimseye açamadığı derin düşüncelerinin itirafı ve kendi içerisinde ihtilaflarıyla ele alınışı... Kitap beni kelimenin tam anlamıyla sarstı. Turgut'un arkadaşının hatıralarının peşine düşme hikayesinin sonunda kendi tabiriyle ''günlüğündeki ansiklopedide'' kendine rastlayamayışını, yer tutamayışını analizi ve en sonunda kendi hakkında yazdığı gerçek yaşamdan uzak, bir o kadar da gerçek duygularını yansıtan otobiyografi etkileyiciydi.
Yazarın 720.sayfada söylediği gibi, Tutunamayanlar'ın romanı biter mi?
·
646 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.