Böceğe dönüşmek değil, bir böcek kadar değersiz hissetmenin hikayesiEdebiyat
Kafka’nın kalemi bana pek hitap etmese de samimiyetle içini döken yazarları seviyorum. Kafka da gerçekten nahif ve samimi bir üslupla Dönüşüm’ü kaleme almış. Kitabın son yirmi sayfasına kadar acayip sıkılsam da son yirmi sayfada çok duygulandım. Kafka bana en büyük korkularımdan birini hatırlattı.
Güçsüz düşme ve muhtaç olma korkumu.
Yaşlandığımda veya sakatlandığımda güçsüz düşerek aileye bakamayacak hale gelmek özellikle de Türk toplumu gibi toplumlarda korkunç bir senaryo sayılır. Bireysellikten ziyade toplumsallığa değer veriyoruz hatta aileyi kendimizden daha fazla önemseyip bireyselliğimize aykırı düşecek biçimde “aşırı”
değerli görüyoruz.
İşte kafka tam olarak bu noktada Türk okuyucu kitlesini kendisine bağlıyor… Çünkü aynı korkuya sahibiz. Topluma yabancılaşmak, toplumsallığı bireyselliğin önüne koyan Türkler için pek bir değerli…
Kafka’nın ebeveynleriyle ilgili sorunları bu kitaba da çokça yansımış. Bana gayet gerçekçi geldi. Örneğin boşanmış bir kadının aile evine geri döndüğünde ezildiğini, oraya ait hissedemediğini, öz anne ve babasına karşı yabancılaştığını defalarca kez gördüm. Kafka bu fobiyi tetikliyor. Aileye karşı yabancılaşma korkusu… İmkansız değil. Yaşanabilir. Sık sık sakatlandığım için hep aileme karşı yükmüşüm gibi hissettim. O yüzden kendime ekstra dikkat ederim. Kafka’nın sürekli ailesini düşündüğü gibi ben de sakatlanmamak ve aileme muhtaç kalmamak için kendi sağlığımdan önce ailemin keyfini düşünürüm.
Tekrardan kaleminin bana hitap etmediğini ama aynı fobileri paylaştığımız için kitabı beğendiğimi belirtmek istiyorum. Okunur mu? Bence okunmalı. Yine de Kafka abartıldığı kadar muhteşem mi? O konuda emin değilim…
·
383 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.