Birgün Mevlana eve girer ve hanımı ona sorar;
Bu kadar aşıksın Mevlaya şükürler olsun, bu aşkı yaşayıp, yaşatana.
Peki bana ne kadar aşıksın der; Mevlana hanımına şöyle der;
Sen benim; Yaradan’dan ötürü yaradılanı sevişim,
Bir adım gelene, on adım gidişimsin,
Ve herkesi olduğu gibi kabul edişimsin.
Sen benim; yalandan ve sahteden kaçışım,
Riyadan bıkışım, gerçeği arayışımsın,
Ve nihayet doğrunun tadına varışımsın.
Sen benim; haksızlığa ve zulme baş kaldırışım,
Mazluma kucak açışım, zalime düşmanca bakışımsın,
Ve mağdurdan yana tavır alışımsın.
Sen benim; bugünüme şükür ve yarınıma dua edişim,
Azla yetinişim, çoğa göz dikmeyişimsin,
Ve kapanmayan avuç içimsin.
Sen benim; hayat ve kaderle inatlaşmam,
Ekmek için kavgam, bitmek tükenmek bilmeyen davamsın,
Ve zorluklara karşı yılmayışımsın.
Sen benim; menfaate ve çıkara tepkim,
Almak için verene öfkem, ille de karşılık bekleyene lanetimsin,
Ve alayına isyan edişimsin.
Sen benim; ahlaksızlık ve yozlaşmayla mücadelem,
Para için kendini satana küfredişim, başkalaşana verip,
veriştirişimsin ve eskiyi özleyişimsin
Sen benim; duygusal yaradılışım,
En ufak şeyi kafaya takışım, kolay unutamayışımsın,
Ve bundan bir türlü sıyrılamayışımsın.
Sen benim; sonsuz sadakatim,
Merhametim, hissiyatim, şefkatimsin,
Ve aman diyene yüz çevirmeyişimsin.
Sen benim; her şeye rağmenim,
Asla pes etmeyişim, başımı öne eğmeyişimsin
Ve ümidimi yitirmeyişimsin.
Sen benim; yaşama ülküm,
Namusa olan düşkünlüğüm, namussuzluğa küskünlüğümsün,
Ve gururum, onurumla olan bütünlüğümsün.
Sen benim; karakterim ve kişiliğim,
fikrim, hissimsin ve hayata bakışımsın.
Mevlananın eşine yazdığı ikinci şiiri;
“Benim Gülüme”
Zaman geçer, insan geçer, dünyada her şey geçer;
Zaman öyle bir zaman olur ki, sevda da zamana ayak uyduramaz.
Gönül sevdada geçer, gönüle yar geçer.
Çok değil, sadece birazcık mevsim geçer,
Sıcak gelir, kış gelir; bahar geçer.
Taşın yanında ağır olduğunu, ateşin ancak
düştüğü yeri yaktığını yeni öğrendim. Aşk da
ateş mi demektir, hani her-düştüğü-gönül yakar ya.
Mevsimlerden gözyaşı değil henüz, mevsim aşk mevsimi.
Eey sevdamın gül hatun’u, beşinci mevsimim sensin,
Sen sadece sen değilsin, bensin, bendensin, benimsin.
Katre katre sen kokarsın toprağa nihayet düştüğünde.
Ruhumun arzu dolu meyvesi sensin.
Gül. Güle gülmek yaraşır, sevdaya da gül.
Hani nerde aşkın sahibi gönül?
Dur yorulma! Sevdam sana, gülüm sevdaya.
Gülü sakın verme başka sevdalara.
Bezm-i elestten beriyim sevdada,
O bende vaktinden öncesinde, susma! Konuş,
haykır gülüne doyasıya sevdanı,
Sevdaya da ancak bülbülleşmek yaraşır.
Bütün umutlar sende, bütün aşk sende,
Sevda sende, gül sende.