Zaman boyunca ebediyen tekrarlasak yine az ki, daima hüzünlü, düşünceli,büyük düşünce hüznü içinde, ve ömründe bir kerecik olsun kahkahayla gülmemiş, hep mütebessim insan...
İnsan mı?
Evet, insan; fakat insanlığın, ilkinden sonuncusuna kadar toplamı, O'na müstâvi değil.
İdrâkin aczini idrâk, idrâkin ta kendisidir.
Üstadın bu satırları ne kadar samimi ve ne kadar içinize , en derine işleyen bir gerçeklikle aklınızın duvarlarına çarpıp sizi sarsıyor, ürpertiyor, hüzünlendirip mutlu ediyor.
Ey insan, sana son sığınak, Son peygamberin hırkasında!"
Son Sığınak şiirinin işte bu mısraları, çağın yüzüne vurulan sert hakikatin terennümleridir.
Elimizdeki kitap da "Çöle ve bütün zamana ve mekana" inmiş Nur'un büyük bir aşkla, muhabbetle anlatıldığı sanat eseridir diyebiliriz.
Bana kalırsa kitapta okunması gereken şey sadece Hz.Peygamber'in hayatı değil. Necip Fazıl'ın O'na (S.A.V) karşı olan hassasiyeti, muhabeti ve O'nun karşısında dile getirdiği acziyeti de örnek alınasıdır.
”Keşke sahiden ipek topuğunu öpen bir kum tanesi de ben olsaydım." cümlesinden tutun da kitabın bir çok yerinde Hz.Peygamber'in adını M…. diye zikretmesine kadar. Böylesine bir tevazu ve muhabbet...
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.