Kitabın sonunda çok büyük bir aydınlanma varmış gibi yazılmış. ‘İşte şimdi neden bana bu mektubu bıraktığını anladım’ ‘Neden bana böyle dediklerini anladım’ gibi cümleler. Ama ben okuyucu olarak anlamadım. Yıllar önce bir resim tablosu vardı, belki hatırlarsınız üzerine muzu bantlamışlardı. İnsanlar ‘vaov işte sanaaaatttt’ diyerek çok büyük paralar ödemişti o tablo için. İşte o tabloya bakınca hissettiğim şey ile kitabın sonunda hissettiğim şey aynı. ANLAMADIM Kİ NE OLDUĞUNU? Tamam anlamadım buradaki yorumları okuyayım dedim. Kimse sonunu açıklayamıyor ama çok anlamlı olduğunu söylüyor. Biri ısrarla sormuş peki neresiydi anlamlı olan yer? Cevap: yazar orayı muğlak bırakmış herkes kendi kafasında cevabı arasın diye. Yani bu kadar laf ettim özet geçeyim: okurken keyif aldığınız birkaç cümle dışında okumanın çok da anlamlı olmadığı bir kitap. Bir yazar sırf yaşlılığında bir kitap yazdı diye, ona şahesermiş gibi davranmak bana saçma geliyor.
Not: Maraş depreminden sonra bu kitabı okumamın da anlamamanda etkisi olabilir. Zira biz bu coğrafyada ölümle yaşam arasındaki o çizgide nefes almaya çalışırken, İngiltere’deki bir adamın hayatını okurken onun bizim için hiiiiç de dert olmayan dertlerini okumak beni sinirlendirdi. Mirasını yazmış, emekli olmuş, tatile gidiyor ve keyifli bir şekilde ölüme bekleyenlerin yanında; bizim enkazlarımızdan bebek cesetlerini ağlayarak çıkarmamız.. bilmiyorum bu adaletsiz dünyayı daha da farketmemiş sağladı
·
408 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.