Zweig bu eserinde önemli bir toplumsal sorunu ele almış. İnsanların herhangi bir özrü bulunanlara karşı acıma duygusu yüklü davranışları, onları alaya alışları ve hor görmeleri bence biraz dikkat edilmesi gereken konulardan birisi.
Bu kitapta, bacaklarından özrü bulunan Edith’in kendisine umut veren tek parıltıya tutunuşu ve onu sahiplenişi ardından da ona aşık oluşu ele alınmış. Yüzeysel olarak baktığımızda özürlü bir insanın birisini sevmesi ve o kişi tarafından sevilmek istemesi oldukça doğal. Fakat kitapta bunu doğal bulmayan insanlar incelenmiş. En göze çarpan örneği de Edith’in tutulduğu subay, Hofmiller. Bu insan, Edith gibi sakat birisi tarafından sevilmekten, onunla zorla nişanlanmaktan, ona dokunmak değil onunla konuşmaktan dahi utanır hale gelmiş, sonlara doğru merhametini dahi yitirmiş!
Kitapta bu konu gerçekten büyük bir ustalıkla işlenmiş. Umuyorum ki özrü bulunan insanlar hakkında yanlış düşüncelere sahip olanlar bu ya da buna benzer bir kitabı okur ve aydınlanır. Çünkü günümüzde en çok ihtiyaç duyduğumuz şeylerden birisi de herkesin insan olduğu gerçeğini kabullenmek.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.