“Peki bavula sığar mıyım ben?. Sığarsın tabii. Uyurken yaptığım gibi büzülürsün azıcık, dizlerini de karnına çekersin.” (Sayfa 145)
Kitabın adının nerden geldiğini merak etmiştim. Hani bir polisiye roman ismi de olurmuş. Katil cesedi bir bavula saklayıp yok etmek istiyor ama sığmıyor diye düşündüm ama çok saçma olduğunu da kabul ediyorum. Kitaba ismini veren öyküyü okumaya başlayınca öğrendim bavula sığmayanı. Yukarıdaki cümleleri bir abla, kardeşine söylüyor. Çünkü ablası evlenip evden gidecek, kardeşi de onunla gitmek istiyor, dayanamayacağını düşünüyor ablasının yokluğuna, ablasının söylediği bu cümleleri gerçek sanmasıyla devam ediyor hikaye. Sıradan bir durumun duygusal yönünü farklı bir gözden bakarak anlatmış 
Nermin Yıldırım .
İlk öykü çok önemlidir bence hikayecilikte. Yazar anlattığından ziyade anlatımıyla okuru kalbinden vurmalı ki, konuyu beğenmeyen okur bile “elbet ilerideki öykülerde ilgimi çekecek konu bulacağım” düşüncesiyle okumaya devam eder. Öykücülüğün ustalarından Sait Faik de öyledir. Hemen hemen aynı konulardan bahseder; ya da her gün karşılaşabileceğimiz durumları anlatır usta yazar fakat öyle bir anlatır ki bir anda öykünün değil gerçekliğin içinde, hayatın ortasında buluruz kendimizi onun kalemiyle.
Nermin YILDIRIM ilk hikayesiyle hem nasıl ustaca anlatacağını sezdiriyor hem de hepimizin yaşayabileceği “Aile Yalanları” üçlemesiyle anne, baba ve çocuğun dilinden bir silsileyi anlatıyor. Ki bu ilk bölüm, roman olarak da uzatılabilirdi bence. Farklı kişilerin ağzından anlatırken bile hiç yapaylık yaşatmadı bana. Yetmişlerinde bir babayı anlatırken bile onun duygu, düşünce ve üslubunu kullanmayı çok iyi bilmiş; yani nasıl anlatacağı üzerine çok iyi çalışmış yazar. Günümüz yazarlarında kalemiyle üst noktalara çıkan, ileride daha da çıkacağını düşündüğüm bir yazar. Tek temennim siyaset konularına fazla girmeden yazmaya devam etmesi, ufak göndermeleri herkes yapabilir tabii ki ama en azından öykülerinde tarafsız kalması.
Anlatabilmek önemli olan her şeyi sonuçta. Yaşadığını, yaşamadığını bavula sığmayan, ancak kalbe sığan hüznü, sevinci, öfkeyi içten gelen hikayeleri…
“Gökyüzü bütün yıldızlar sönmüş gibi karanlık. Hakkıdır, matem tutsun.
Yağmur yağıyor. Yıkamıyor ama hiçbir şeyi. Onun da alacağı olsun. (Sayfa 205)
Nermin Yıldırım .
İlk öykü çok önemlidir bence hikayecilikte. Yazar anlattığından ziyade anlatımıyla okuru kalbinden vurmalı ki, konuyu beğenmeyen okur bile “elbet ilerideki öykülerde ilgimi çekecek konu bulacağım” düşüncesiyle okumaya devam eder. Öykücülüğün ustalarından Sait Faik de öyledir. Hemen hemen aynı konulardan bahseder; ya da her gün karşılaşabileceğimiz durumları anlatır usta yazar fakat öyle bir anlatır ki bir anda öykünün değil gerçekliğin içinde, hayatın ortasında buluruz kendimizi onun kalemiyle.
Nermin YILDIRIM ilk hikayesiyle hem nasıl ustaca anlatacağını sezdiriyor hem de hepimizin yaşayabileceği “Aile Yalanları” üçlemesiyle anne, baba ve çocuğun dilinden bir silsileyi anlatıyor. Ki bu ilk bölüm, roman olarak da uzatılabilirdi bence. Farklı kişilerin ağzından anlatırken bile hiç yapaylık yaşatmadı bana. Yetmişlerinde bir babayı anlatırken bile onun duygu, düşünce ve üslubunu kullanmayı çok iyi bilmiş; yani nasıl anlatacağı üzerine çok iyi çalışmış yazar. Günümüz yazarlarında kalemiyle üst noktalara çıkan, ileride daha da çıkacağını düşündüğüm bir yazar. Tek temennim siyaset konularına fazla girmeden yazmaya devam etmesi, ufak göndermeleri herkes yapabilir tabii ki ama en azından öykülerinde tarafsız kalması.
Anlatabilmek önemli olan her şeyi sonuçta. Yaşadığını, yaşamadığını bavula sığmayan, ancak kalbe sığan hüznü, sevinci, öfkeyi içten gelen hikayeleri…
“Gökyüzü bütün yıldızlar sönmüş gibi karanlık. Hakkıdır, matem tutsun.
Yağmur yağıyor. Yıkamıyor ama hiçbir şeyi. Onun da alacağı olsun. (Sayfa 205)
··
2.292 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.