Hayran kaldığım bir kurguydu, koca bir evren tasarlamış Frank Herbert ve okurken şaşıp kalmak dışında pek bir seçeneğim yoktu.
Başlarda biraz sıkılsam da giderek olaylar hızlanıyor ve sayfalar ilerledikçe Arrakis’e alışıyorsunuz.
Ben beğendim ve heyecanla ikinci kitabını okuyacağımı düşünüyorum.
Çöl ikliminden bahsetmesi beni kuraklıkla ilgili bunalıma sürükledi kitap boyunca. Son zamanlarda bununla ilgili uyarılar yapılıyor ülkemizde de, okurken benzer bir hayatı yaşamanın çekilmez olabileceğini düşündüm ki sadece okumak bile insanı susuz hissettiriyor.
#spoiler#
Kitap boyunca kimsenin yerine koyamadım kendimi, karakterleri genel olarak sevdim aslında. Favorim Gurney Halleck oldu. Kitap boyunca daha sevdiğim kimse olmadı maalesef, özellikle Jessica’yı hiç sevemedim ve maalesef Chani’yi de öyle. Paul’u sevdiğim halde MuadDib’e dönüşümü beni itti, bu çocuğa ne oluyor böyle diye hayıflandım sonlara doğru.
İlk sayfalarda aynı mekanda ve zamanda uzun süre durulmasına rağmen ilerledikçe bir bakıyorsunuz aradan üç yıl geçivermiş. Bu zaman atlamaları hoşuma gitmişti başta ancak sonrasında sıkıldığımı fark ettim. Sanki yazar aradaki olayları yazmaya üşenmiş gibiydi :’) Naçizane fikrim bu şekilde kitapla ilgili, okuduğum en güzel bilimkurgu kitabıydı, bambaşka bir dünyanın kapısını araladım, insanı sıkıntılarından biraz da olsa uzaklaştırıyor bu.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.