Kitabın ilk hikayesi Polzunkov, "İnsancıklar"ın yayımlanmasından iki yıl sonra 1848 yılında yazılmış. Dostoyevski’nin bu öyküsünde anlatıcı hikâyesini bilinçli olarak bir başından bir sonundan anlatıyor. Bunu yaparken okuyucusunun dikkatini daha fazla çekmeyi amaçlıyor. Yazar öykünün etkisini artırmak için olayları önce rüşveti alma anından başlayarak anlattırıyor ve hatta kitabın başında geçen bir sohbette bu öykünün ana fikirlerinden olabilecek bir edebiyatçı sözüne rastlıyoruz.
"Vatanın dumanı bile büyüler ve tatlı gelir bize. Baylar, anamız vatanımızdır, bizler yavrucaklarız, onun memesini emiyoruz!..."
Bu sözle yolsuzluk yerilmekle beraber aynı zamanda Rusya topraklarında ne kadar sıradan bir olay olduğu vurgulanıyor.
"Fedosey Nikolayeviç’in evine gidiyordum. Fedosey Nikolayeviç, bilindiği üzere, bir memur değil, bölüm şefidir. Benim geldiğimi haber verdiler ve beni hemen çalışma odasına aldılar. Girince şunu gördüm: Çok, çok karanlık bir oda, mum da yok. Baktım, Fedosey Nikolayeviç içeri girdi. Onunla birlikte karanlıkta durduk..."
Yazar bu şekilde anlatıcısına olayları rüşveti alma anından başlayarak anlattırıyor. Öykü boyunca Polzunkov’un nasıl üst rütbeli amirinin damadı olmaya yaklaşmışken rüşvet olarak aldığı parayı, paranın yanında işini ve sevdiği kadını da kaybettiğinin hikayesini dinleriz.
Öykünün sonunda Nikolayeviç’in öykünün kazananı olmasına Polzunkov’un ise her şeyini kaybedişine tanık oluyoruz. Nikolayeviç bulaştığı yolsuzluk olayları ile okurun gözünden düşmüş bir karakterdir ancak Polzunkov'un da tertemiz, lekesiz birisi olmadığını da anlatıcı öykünün sonunda bu şekilde vurgulayıp hikayeyi bitirmiştir.
"-Fedosey Nikolayeviç'le bir kere daha karşılaştım, onun yüzüne karşı alçak olduğunu söylemek istedim.
-Ee!
-Ama söyleyemedim baylar!..."
·
186 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.