Dürüst Hırsız
Fyodor DostoyevskiYazar:
Fyodor Dostoyevski
Çevirmen:
Sabri Gürses
Tahmini Okuma Süresi:
1 sa. 32 dk.
Sayfa Sayısı:
54
Basım Tarihi:
2020
İlk Yayın Tarihi:
Haziran 2015
Yayınevi:
Yemeksepeti Banabi
Orijinal Adı:
Честный вор
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Kitabın ilk hikayesi Polzunkov, "İnsancıklar"ın yayımlanmasından iki yıl sonra 1848 yılında yazılmış. Dostoyevski’nin bu öyküsünde anlatıcı hikâyesini bilinçli olarak bir başından bir sonundan anlatıyor. Bunu yaparken okuyucusunun dikkatini daha fazla çekmeyi amaçlıyor. Yazar öykünün etkisini artırmak için olayları önce rüşveti alma anından başlayarak anlattırıyor ve hatta kitabın başında geçen bir sohbette bu öykünün ana fikirlerinden olabilecek bir edebiyatçı sözüne rastlıyoruz.
"Vatanın dumanı bile büyüler ve tatlı gelir bize. Baylar, anamız vatanımızdır, bizler yavrucaklarız, onun memesini emiyoruz!..."
Bu sözle yolsuzluk yerilmekle beraber aynı zamanda Rusya topraklarında ne kadar sıradan bir olay olduğu vurgulanıyor.
"Fedosey Nikolayeviç’in evine gidiyordum. Fedosey Nikolayeviç, bilindiği üzere, bir memur değil, bölüm şefidir. Benim geldiğimi haber verdiler ve beni hemen çalışma odasına aldılar. Girince şunu gördüm: Çok, çok karanlık bir oda, mum da yok. Baktım, Fedosey Nikolayeviç içeri girdi. Onunla birlikte karanlıkta durduk..."
Yazar bu şekilde anlatıcısına olayları rüşveti alma anından başlayarak anlattırıyor. Öykü boyunca Polzunkov’un nasıl üst rütbeli amirinin damadı olmaya yaklaşmışken rüşvet olarak aldığı parayı, paranın yanında işini ve sevdiği kadını da kaybettiğinin hikayesini dinleriz.
Öykünün sonunda Nikolayeviç’in öykünün kazananı olmasına Polzunkov’un ise her şeyini kaybedişine tanık oluyoruz. Nikolayeviç bulaştığı yolsuzluk olayları ile okurun gözünden düşmüş bir karakterdir ancak Polzunkov'un da tertemiz, lekesiz birisi olmadığını da anlatıcı öykünün sonunda bu şekilde vurgulayıp hikayeyi bitirmiştir.
"-Fedosey Nikolayeviç'le bir kere daha karşılaştım, onun yüzüne karşı alçak olduğunu söylemek istedim.
-Ee!
-Ama söyleyemedim baylar!..."
Merhaba kitap dostlarım 54 sayfalık ince bir kitabın sonuna geldim.. kitap dostoyevski nin üç kısa hikayesinden oluşuyor.. kısa ve güzel hikayeler.. kitapla kalın dostça kalın
Dostoyevski'nin kitabını bende sesli dinledim, İstanbulumuzun trafik hengamesinde bu kısa hikaye ile duygulandım açıkcası, Emelyan İlyiç gibi dürüst bir hırsız olurmuymuş anlıyor insan.Akın Altan'ın da sesli yorumuyla yollar gecip gidiyor hayatımızdan. Tavsiye ediyorum arkadaşlar, Keyifli okumalar dilerim.
dürüst hırsız.1000Kitap
insanın tahammül edemediklerine dâhi
zamanla nasıl bağlandığı,
onu nasıl vazgeçilmez şeylere dönüştürdüğünü görünce
nutkum tutuldu.
korkulur şeyler değil mi?
dostoyevski'nin kendi yoksul hayatında da yer yer hırsızlık yaptığı ve kendi vicdan muhasebesinden dolayı itiraflarını yazdığı da söylenir
para kazanmak kaygısı ile yazdığı kitaplar olduğu da...
hayatını dostlarının desteği ile sürdürdüğü de.
--spoiler--
bu hikaye de bir adam barda tanıştığı yemelyan isimli bir sarhoş ile yer içer ve bu sefil alkolik onunla evine gelir derken evinden çıkmaz olur. adam ondan kurtulmaya çalışır ama bunu başaramaz.günbegün vicdan yapar ondan kurtulmanın aksine her gün ona daha bağlanır. bir evlat bir hayvan sahiplenmiş gibi hislerine değer vermeye başlar.bir gün diktiği pelerinin ortadan kaybolması üzerine adam yemelyanı suçlayıcı şeyler söylese de pişman olur. ancak yemelyan evi terk eder geri döndüğünde ise hasta düşmüştür.
son nefesine vereceği vakit pelerini kendisinin. aldığını da itiraf eder.
Dürüst Hırsız1000Kitap
Gitmediğim yerlere gitmiş, görmediğim yerleri görmüş gibi oluyorum bu yazarın kitaplarını okurken ,Rus kklasikleri muhteşem eserler ile dolu.
Eskiden 2,3 tane fikir akımı vardi.
Herşey basitti,Bilgi nesnel ve herkes için aynı doğrular vardı ,Sokratesin dediği gibi insanlar erdemli şekilde yaşamaya çalışıyordu.
Şimdi Dünya çok karmaşık ve bilgi öznel hale geldi,erdem ,evrensel ahlak vs .birşey kalmadı.
Ahlâk bile öznel hale geldi .
Toplumun büyük çoğunluğu Erdemsiz davranışlarına kılıf bulmada usta oldu.
U
Dürüst Hırsız Fyodor Dostoyevski
Dürüst Hırsız Fyodor Dostoyevski
Dürüst Hırsız
27.02.2021
Yazarın üç öyküsünden oluşan eser karakterlerinin içler acısı durumlarını yine etkileyici bir şekilde anlatmış. Şaka yaptığını sanarken birden emekli olan biri, kendine yardım eden birinin eşyasını çalacak kadar alçalan bir bağımlı.
Yazım hatası: 45.S.
Başkalarının başına gelse itiraz edeceğiniz ya da öfkeyle karşılaşacağınız durumların vicdan baskısı sebebiyle nasıl tahammül edilebilir hatta normal karşılanabilir olduğunu görmek oldukça ilginçti.
Dostoyevski, belki sürgün edilmeden önce yazdığı için belki de kendisi de yaşamını sürdürmek için zaman zaman hırsızlık yapmak ya da arkadaşlarının desteğine başvurmak zorunda kaldığı için daha bir nahif dile getirmiş tespitlerini. Tavsiye ederim.
Herkese yakışan nadide kavram dürüstlük..
Yemelyanın çaresizliği, düşkünlüğü insanın iliklerine kadar işliyor. Öyle ki hırsızlığın beraberinde getirdiği dürüstlüğünden başka iyi hiçbir vasfı yok. Buna rağmen kendinizi üzülmekten alıkoyamıyorsunuz. Ayrıca ev sahibinin çelişkileri Yemelyandan hem kurtulmak istemesi hem de gidince üzülmesi o duygusal karmaşa harika bir şekilde işleniyor.
Puan vermedi·54 syf.·
2020 4. kitabı
Ahh nasıl da belli, MÖ yazıldığı.
MÖ yani Mahpusluktan Önce. 1948 mahpusluğundan hemen önce yazılan bir hikaye " Dürüst Hırsız ".
48 sonrasına tekabül eden hikaye ve Romanlarında başka bir güzellik, mükemmellik , bambaşka bir Dostoyevski var.
Bu eser kötü mü?. Fyodorun bir eseri için vasat, kötü gibi sıfatlar söylemek ne ukalaca ne haddini bilmezlikce olmaz mi?. Çarpılır insan bir kerem. Dostoyu olgunlaştıran, birden yaşlandıran o ağır mahpus hayatının izleri yok bu hikayede, tadı da biraz buruk, o kadar. Yoksa Fyodor ne yazsa okunur.
Hırsızlık, hırsız , hırsızlığın dürüstlüğü değil bu hikayedeki ana tema. Mevzu alkolün batağına saplanmış bir alkoliğin hazin yaşamı ve ölümü.
İyi okumalar.
Dürüst Hırsız - Fyodor Dostoyevski
Edebi kalemi güçlü kurguları 19. yy' ın karmaşık dünyasında anlaşılması güç çizgisi ile edebiyat severlerin es geçemeyeceği bir duayen.
Varoluşun membaası..
Bu kitabında üç ayrı hikayeye can katmış.
Edebiyat tarihinin klasiği olan bu eseri yazarın dünyasını düşünerek okurken bunu yazarken nasıl bir ruh halindeydi ve ne düşünüyordu diyerek bitirdim.
Kitaptaki ilk öykü;
Polzunkov
İlk kez yayımlandığı yer:
Panayev ve N. Nekrasov tarafından yayımlanan illustrirovanniy Almanah ( Resimli Dergi )
Yıl 1848
İkinci öykü ise kitaba adını veren Dürüst Hırsız
Kitapta başlık altında şöyle yazar:
Bilinmeyen birinin notlarından
İlk kez Oteçestvenniye Zapiski' de Nisan ayında yayımlanmış.
Yıl 1848
Ve üçüncü öyküsü ise;
Çam Ağacı ve Düğün
Bu eserinde de Bilinmeyen birinin notlarından diye yazmakta olup, eser İlk kez 1848 yılının Eylül ayında Oteçestvenniye Zapiski'de yayımlanmış.
Alıntı:
İnsan suçluysa felaketi daha uzaktan hisseder, tıpkı fırtına öncesi kuşun hissetmesi gibi.
Can Yayınları tarafından bize ulaşan ve I. Basım 2020 yılında olan bu kitabın ilk sayfasında Sayın Nevzat AYDIN' ın çok değerli cümleleri yer almaktadır.
Yazar Hakkında
Fyodor DostoyevskiYazar · 137 kitap
Fyodor Mihayloviç Dostoyevski (Rusça: Фёдор Миха́йлович Достое́вский) (d: 11 Kasım 1821, Moskova - ö: 9 Şubat 1881, Sankt Petersburg), Rus roman yazarı.
Dostoyevski, Mikhail ve Maria Dostoyevski'nin oğlu olarak 11 Kasım 1821 tarihinde Moskova'da doğdu. Altı çocuklu ailenin ikinci çocuğuydu. Babası Mikhail, askeri cerrahlıktan emekli olduktan sonra Mariinsky Hastanesi'nde yoksullara hizmet etmeye başladı. Hastane, Moskova'nın en kötü yerlerinden birinde bulunuyordu. Dostoyevski de bu hastane de doğdu. Mikhail, alkole bağımlıydı ve evini sıkı disiplin ile yönetiyordu. Çok kolay sinirlenebiliyordu. Dostoyevski'nin annesi Maria ise bir tüccar kızıydı.
Dostoyevski, çocukluğunu çoğu zaman sarhoş bir baba ve hasta bir anne arasında geçirdi. Babasının çalıştığı hastaneden bulunan hastalar ile vakit geçirmeyi ve onların hikâyelerini dinlemeyi çok seven Dostoyevski, ilköğrenimini Moskova'da yaptı. Annesi tüberküloz hastalığı yüzünden öldüğü zaman, sert disipliniyle tanınan Petersburg Mühendis Okulu'na gönderildi. Arkadaşlarının, sinirli ve aşırı duyarlı bir yapıya sahip olduğu için "Ateş Fedya" lakabını verdikleri Dostoyevski, Petersburg'ta zamanını kitap okuyarak, düşüncelere dalarak ya da kardeşi Mihail ile söyleşerek geçirdi. Babasının 1839'daki ani ölümünü burada öğrendi.
Okulu başarıyla bitirdikten sonra İstihkâm Müdürlüğü'ne girdi. Bir yıl sonra istifa ederek buradan ayrıldı. Ordudan ayrıldıktan sonra edebiyata yönelen Dostoyevski'nin ilk kitabı İnsancıklar, 1846 yılında yayımlandı. Bu eserinin ardından yazdığı kitaplarla beklediği başarıya ulaşamayan Dostoyevski'nin umudu kırıldı ve politikayla ilgilenmeye başladı.
1849 yılında devlet aleyhindeki bir komploya karıştığı iddiası ile tutuklandı. On ay hapishanede kalan Dostoyevski, kurşuna dizilmek üzereyken diğer sekiz tutuklu arkadaşı ile affedildi. Cezası dört yıl kürek, dört yıl da adî hapse dönüştürüldü. Cezasını çekmesi için Sibirya'da bulunan Omsk Cezaevi'ne gönderildi. Burada geçirdiği dört yılın ardından er rütbesi ile hizmete verildi. Subaylığa kadar yükseldi. 1857 yılında Maria Dmitrievna Isayeva ile evlendi. Beş yıl boyunca görev yapan Dostoyevski, 1859 yılında özgür bırakıldı ve Petersburg'a yerleşti.
Petersburg'a döndükten sonra Ezilenler (1861) ve Ölüler Evinden Anılar (1862) adlı eserleri yazdı. Kardeşiyle birlikte iki dergi çıkardı. 1862'de arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar bağımlılığı yüzünden maddi açıdan darlığa düştü. Bu dönemde Yeraltından Notlar (1864), Suç ve Ceza (1866), Kumarbaz (1866), Budala (1868), Ebedi Koca (1870) ve Ecinniler (1872) gibi eserleri yazdı. Eşinin ölümünden sonra sekreteriyle evlendi. Yeniden borçlandı ve kumarhanelerde gezmeye başladı. Kızının ölümünün ardından büyük bir sarsıntı geçirdi. Delikanlı (1875), Bir Yazarın Günlüğü (1876) ve Karamazov Kardeşler (1879) adlı eserlerinde yazarlık hayatı boyunca konu edindiği temaları yeniden ele aldı. Karamazov Kardeşler adlı yapıtını üç yılda bitiren Dostoyevski, bir ciğer kanamasıyla yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dünya edebiyatını en çok etkileyen ve en çok okunan yazarlardan biri olan Dostoyevski'nin eserleri birçok 20. yüzyıl düşünürünün fikirlerini derinden etkiledi.
İlk yazarlık dönemi
Ordudan ayrıldıktan sonra kurgusal roman yazmaya başladı. Dostoyevski'nin ilk kitabı olan İnsancıklar (Bednye Lyudi) ilk olarak 1846 yılında yayımlandı. Dostoyevski, toplumunu acımasız kurallarında yaşlı bir adamın öksüz bir kıza duyduğu sevdayı iç dünyasındaki derin çatışmalarla işledi. Halkın sıcak ilgisiyle karşılanan bu kitap, eleştirmenlerden de övgüler aldı. Ünlü eleştirmen Belinski, romanı okuduktan sonra Dostoyevski'ye gelecekte büyük bir yazar olacağına dair övgü dolu sözler söyledi. Şair Nikolay Neksarov, Dostoyevski hakkında "Yeni bir Gogol doğdu" diye konuştu. Yazarlıkta ün sağladıktan sonra 1846 yılında Gogol esintileri bulunan kitabı Öteki (Dvoynik) yayımlandı. Yazar bu romanda, kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma halinde bulunan bir memurun hikâyesini anlattı. Bu romanda ele aldığı çift kişilik temasını daha sonra bazı romanlarında kullansa da roman, Belinsky dahil hiçbir eleştirmence beğenilmedi. Eleştirmenler romanı sıkıcı buldu ve alay etti.
1847 yılında ise Ev Sahibesi (Hozyayka) isimli romanı yayımlandı. Dostoyevski bu eseri ile de beklediği övgülerin aksine olumsuz eleştiriler aldı. Dostoyevski, ruhsal çöküntüye düştü ve üzüntüden hasta oldu. Ancak yazarlığı bırakmayan Dostoyevski, 1848 senesinde Beyaz Geceler (Belıye Noçi) ve Bir Yufka Yürekli (Slaboye Serdtse) adlı kitapları yayımlattı. Bir Yufka Yürekli, yazara itibarını yeniden kazandırsa da beklediği başarıyı elde edemeyen Dostoyevski'nin umudunu kırdı. Yazarlıkta umudunu kırılan Dostoyevski, politikayla ilgilenmeye başladı ve genç liberallerin (Tetrashevski) grubuna girdi.
İkinci yazarlık dönemi
1859'da ordudan terhis edilerek Moskova dışında küçük bir yerde kalmaya zorlanan Dostoyevski, özgürlüğüne kavuştuktan sonra Petersburg'a döndü. Kardeşi Mihail ve arkadaşı N.N. Strahov ile birlikte Vremya (Zaman) ve sonra da Epoha (Dönem) adlı dergileri hazırladı. Bu dergilerde Slavcı düşünceyi savunduğunu belirten yazılar yazdı. Ezilenler (Unijenniye i Oskorblyonniye) ve Ölü Evinden Anılar (Zapiski iz Mertvogo Doma) ile kendinden söz ettirdi. 1863 yılında arzuladığı Avrupa seyahatini gerçekleştirdi. Sara nöbetleri ve kumar borçları yüzünden sıkıntıya düşen ve yayımcılardan yazmadığı romanların avanslarını alarak yaşayan Dostoyevski, Yeraltından Notlar adlı yapıtı 1864 yılında yayımlandı. Romanda bir zihnin derinliklerine indi. Suç ve Ceza (Prestuplenie i Nakazanie) ve Kumarbaz(İgrok) adlı yapıtları 1866 yılında yayımlandı. Dostoyevski, Suç ve Ceza'yı 1858 yılında Semipalatinsk'te bulunduğu zaman Roussky Slovo dergisi için uzun bir hikâye olarak tasarlamıştı. Bunun nedeni, Sibirya'dan ayrılana dek roman yazmama kararı almasıydı. Dostoyevski, kardeşi Mihail'e gönderdiği bir mektupta kitap hakkında:
“ ...Konusu gerçekten çok güzel. Kahramana gelince, bugüne kadar hiç denenmemiş bir kişi. Ama bugünün Rusyasına bakacak olursak, böyle bir kişi karşımıza sık sık çıkmaktadır. Bu sonuca halkın kafasını yeni fikirleri anlayarak vardım. Öyle hissediyorum ki, yeni fikirler ve görüşlerle döndüğüm zaman, romanımı genişletmekte başarılı olacağım. Kişi aceleye gelmemelidir dostum. Ve insan iyi olanın dışında hiçbir şey yapmamalıdır... ”
diye yazdı.
Dostoyevski, bu eserinde bir Rus aydını olan Raskolnikov'un kendi doğrusu adına işlediği cinayetleri ve vicdanıyla hesaplaşmasını konu edindi. Yazar, küçük bir otel odasında ve kötü bir ekonomik durumla yazdığı Suç ve Ceza'yı 1866 yılında tamamlamıştı. Dostoyevski'nin yazdığı Budala (Idiot) eseri 1866, Ebedi Koca (Veçnıy Muj) 1870, Ecinniler (Besı) 1872 yılında yayımlandı. Bütün bu başyapıtlar birbirinin izledi. Karısı öldükten sonra sekreteri Anna Grigoriyevna Snitkina ile evlendi. Yeniden borçlanan ve kumaranelerde dolaşmaya başlayan Dostoyevski, bir kız çocuk sahibi oldu. Ancak kızı fazla yaşayamadı ve doğduktan kısa süre sonra öldü. Dostoyevski de bu yüzden büyük bir sarsıntı geçirdi. 1875'te Delikanlı (Podrostok), 1876'da Bir Yazarın Günlüğü (Dnevnik Pisatelya)[ ve 1879'da Karamazov Kardeşler (Bratya Karamazovi) adlı romanları yayımlandı. Hayatı boyunca eserlerinde işlediği temaları yeniden ele aldığı, insan duygularının derinliğine inen eserler yazan Dostoyevski, Karamazov Kardeşler'de Ivan ve Alyosha Karamazov adlı karakterler için filozof Vladimir Sergeyevich Solovyov'dan ilham aldı. Zosima ve Alyosha'nın öne çıkacağı Bir Büyük Günahkarın Yaşamı adlı eseri tamamlayamadı. 1881 yılının Ocak ayında bir ciğer kanaması geçirerek yatağa düştü ve 9 Şubat 1881 tarihinde öldü. Dostoyevski için yapılan cenaze töreninde yaklaşık otuz bin kişi tabutunun arkasında yürüdü.
Dostoyevski, beğeniyle karşılanan ilk romanı İnsancıklar'dan sonra yazdığı Öteki ve Ev Sahibesi ile olumsuz yorumlar aldı ve depresyona girdi. Ancak yazar, kendisini ruhsal çöküntüye götüren düşüncelerden uzaklaşmayı bildi. Dış dünyadan kopan zihninin parçalanışını kendi çözen yazarın eserlerindeki ruhbilimsel açıdan en zengin tema da çift kişilik temasıdır. Kendini ortadan kaldırmaya çalışan benzeriyle sürekli çatışma hali içerisinde bulunan bir memuru anlattığı Öteki adlı yapıtında daha sonra da işleyeceği bir tema olan çift kişilik temasını işlemişti.
Ellili yaşlarında içine bazen bir karamsarlık ve ağırlık çöken Dostoyevski, bu durumu ikinci eşi Anna Grigoriyevna Snitkina’ya "Sanki bir suç işlemişim gibi bir çeşit sebepsiz hüzün ve keder içindeyim" diye açıklamıştı. Ecinniler'de Stavrogin'i bir çocuğa tecavüz ettirmiş olması yüzünden de kendini hep suçlamıştı.
Dostoyevski kendi çocukluğunda, annesine acı çektirmesinden, sürekli sarhoş olmasından ve hizmetkârlara kötü davranmasından dolayı babasından nefret ediyordu. Eserlerinde kullandığı, kaderine boyun eğen ve uysal kadın örneğini kendi evinde; annesinde gördü. Kadının alttan alması, erkeği daha da kızdırmaktan başka bir işe yaramayacağını görmüştü. Çok duyarlı biri olan Dostoyevski, bu yüzden babasına kin besliyordu. Babasının ölümünü haber aldığında, "Babamın ölümünde benim hiçbir suçum yok, ama bu öldürmenin kefaretini ödemeye hazırım, çünkü içimden onu öldürmek geçiyordu" diyerek Karamazov Kardeşler adlı romanında yer alan Dimitri Karamazov'un tepkisinin benzerini gösterdi. Dostoyevski, babasının ölümünü istediğini düşünerek depresyona girdi. Bazı yazarlara göre de ilk sara nöbetlerine de bu düşünce sebep oldu. Sigmund Freud ve birçok psikanalizci, babaya duyulan bu nefrete ve bunu izleyen suçluluk düşüncesine dayanarak Dostoyevski'nin hastalığının sinirsel kökenli olduğunun ortaya çıkardı.
Andre Gide, Ezilenler adlı romanın, aşağılanışın insanı cehennemlik ettiği, alçakgönüllüğünse kutsallaştırdığı fikriyle dolu olduğunu söylemişti. George Steiner ise Charles Dickensvari bir havanın olduğunu söylediği Ezilenler'de bulunan temanın Ebedî Koca'da, Ecinniler'de ve Karamozov Kardeşler'da da yer aldığını söyledi. Nicholas Berdyaev, Dostoyevski'nin bütün yaratıcı gücünü insana ve insanın kaderi temasına adadığını, bunun da onu ölümsüz kılmaya yettiğini belirtti.
Devlet aleyhinde bir komploya katıldığı iddiası ile tutuklandıktan sonra sekiz ay hapisanede kalan Dostoyevski, suç ve ceza kavramlarıyla en yoğun şekilde burada karşılaştı. İdam edilmek üzereyken affedildi. Cezası dört yıl kürek ve altı yıl adî hapse dönüştürüldü. Dört yılın sonunda er rütbesi ile kışlaya verildi ve 1859 yılında terhis edildi. Suç ve Ceza adlı eserini 1858 yılında oluşturmaya başladı. Bu eserinde ahlak kavramını ve siyaseti harmanladı. Dostoyevski, bu romanda sadece Rus halkını değil, tüm insanlığı tehdit eden bir kısır döngüden kurtulmanın gerçekleşebileceğini vurguladı. Yazar, John Stuart Mill'in ekonomik refah için bireysel bencilleşmeyi öneren kuramını Semyon Zaharoviç Marmeladov'un ağzından eleştirdi.
Dostoyevski, düşünce ve sanat deneyimini sürekli olarak arttırdı. Tanrı'dan, ateizmden, kötülükten, özgürlükten söz eden roman karakterleri, gerçekte aynı bilincin farklı anları gibidir. Bu karakterler aracılığıyla Dostoyevski, cinleri ruhundan uzaklaştırır. Bakış açısı değişmekle beraber eserleri, gerçeğin hep aynı çoşkulu ve acı veren arayışı içerisindedir.
