Kitabın adı" beni oku" diyordu. Ancak içeriği ismiyle pek örtüşmemiş.Denemelerden oluştuğu için biraz daha sıkıcı biraz daha terimsel bir dil kullanılmış.
·
113 Gösterim
2 Yorum
Bilge Karasu biraz da böyle bir yazar. Genel akışı olan bir kurgudan, bir kurmacadan çok, imlerin, imgelerin peşinde olan, felsefi referansların zemin bulduğu bir işçilikle yazan, bu yönüyle de oldukça terimsel yazan biri. Bunu özellikle Gece adlı roman-anlatı karışımı kitabında görürüz.
Evvelce şunu alıntılamıştım Gece'den. Bu alıntı bile, aslında, yazarın hangi düzlemde kalem oynattığını ve hatta ilgili eserinin 'ne idüğü'nü, imgesel öykücülüğünü çok iyi anlatan bir pasaj:
'Taş yürekli filan değildir bu insanlar; imgeleme güçleri, kendi dertlerinden, acılarından, gözle görüp elle dokunabildiklerinden ötesine erişmemektedir, o kadar. Aynı kişiler, ağlayan bir çocuğun resmi karşısında, sıradan bir filim, bir öykü, bir oyun karşısında içlenir, üzülür, ağlar. İmgeleme güçleri ancak, bir tür somutluk karşısında canlanır, kıpırdar.'
Beni etkileyen, Türkçe'ye olan hakimiyeti. En son bir Simenon kitabının çevirmeni olduğunu gördüğümde derhal almıştım kitabı. Evet belki küşüm, gerçekleme gibi Türkçeye kazandırmaya çalıştığı, kazıdığı kavramları da kullanır, ama cümleleri öyle göze batmayacak şekilde ve sıkı bir temelde kullanır ki, cümlenin gidişatından, kendi buluşu olan kelimelerin/kavramların anlamını çıkarmak zor olmaz.
Kendisiyle ilgili son olarak şunu söyleyeyim: Öykücülükte yeni bir çığır açan, yeni şeyler deneyen, Türkçeye, Türk edebiyatına ve hatta bana kalırsa düşünce dünyasına, bambaşka fikirler, yöntemler kazandıran değerli bir öykücü, felsefeci yazar. Bu anlamda pek kıymetlidir nezdimde.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.