Kitap Giovanni Drogo isimli bir askerin hayatını anlatıyor,onun hayata karşı olan beklentilerini,daha doğrusu beklentilerini tek bir sebebe bağlayışını.İstekleri fazla,ama bana göre çabası yok.Çaba olmayınca da hiçbir şey olmuyor maalesef.Uzun seneler boyunca Bastiani Kalesi'nde zaman geçirdikten sonra kaleden kaçarak annesinin yanına dönüyor,döndüğü zaman annesini ve memleketindeki tanıdığı insanların,onları ilk bıraktığı zamanki gibi olmadığını görüyor.Herkesin bir yerlere geldiğini,bazılarının evlendiğini,bazılarınınsa kendisininkinden daha güzel bir hayat yaşadığını...Hani yabancı hissetme duygusu vardır ya,ondan işte.Halbuki hiçbir şey değişmemiştir aslında,giden insan değişmiştir.
Giovanni çok şeyin değişmesini,çok güzel fırsatlara sahip olacağını düşünerek 20'li yaşlarının başından 55 yaşına kadar bu hayalle Bastiani Kalesi'nde senelerini öldürdü.Aslında bu kitapta kendime bir yer bulacağımı düşünmüştüm,hem de son sayfasına kadar,ama bulmadığımı fark ettim.Açıkçası biraz kızgınım hem baş karaktere hem de çevresindeki insanlara,aralarından bir tek Simeoni'yi sevdim,onların arasındaki en kötü niyetli karakter olmasına rağmen.En azından bir duruşu vardı bence,hayatını anlamsız beklentiler üzerine kurup sıfır çaba harcayan Drogo'nun aksine.
Kitapta en beğendiğim ve en çok üzüldüğüm yer Drogo ve Ortiz'in vedalaşmaya 'çalıştıkları' yerdi.Hayatımda hiçbir zaman böyle bir vedayı yaşamak istemem,özellikle asıl hissettikleri ve kafalarından geçirdiklerini birbirlerine söyleyememeleri bu anı daha da üzücü yaptı.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.