BireyciEdebiyat
Martin öldü. aklıma gelen ilk şey benim neden hâlâ yaşadığım. hiçbir spoiler yemeden okudum kitabı ve martin öldü. ölümü gidişata göre hiç şaşırtıcı değil ama ortalarına kadar her şey öyle umut verici ki. ben de bireyciyim ve çevirmenin son notunda Jack london'ın, Martin'in intiharının aslında bireyciliğin sosyalizmin karşısında kaybedişini anlatmak istediği yazıyor. zira Jack bir sosyalist. bu alegori dışında Martin sadece bir karakter olarak, birçok yanımın ortak olduğu bir kahraman. belki de tek farkım burjuvazinin çürük bir süs meyvesi olduğunu bilmem ve hiçbir zaman tesirinde kalmamış olmam. ruth'u hiç sevmedim. ben sevilesi bir yan göremiyorum kadında. üniversiteyi bitirdikten sonra, martin'e devamlı iş bulmasını söylerken kendisinin hiçbir işte çalışmaması hatta bunun tek bir cümleyle bile dile getirilmemesi her şeyi açıklıyor kanımca. veya morseların kızlarının "içindeki kadın"ı uyandırmak için "deney" gibi iğrenç bir tabirle martin'i kullanmaları... kitapta Martin dışında sevdiğim iki karakter var: elbette brissenden ve biraz da olsa olney. olney, içinde olduğu burjuva toplumunun ve diğer sınıfların durumunu öyle güzel açıklamıştı ki, oysa akışta tuttuğu yer çok az bir karakter, yanlış veya doğru olsun çok çarpıcıydı kanımca. ve tabi brissenden... jack'in arkadaşı George Sterling'den esinlendiğini öğrendiğimde bu detay beni çok etkiledi. üstelik "Yunan" demesi ve sonlara doğru Martin'in brissenden'ın yanında edebi yönde bir hiç olduğunu söylemesi, aralarındaki bağın tatlı bir vefa ürünü olduğunu düşündürdü. ama sonda Martin öldü. brissenden ölmeseydi neler olurdu diye düşünüyorum. Nietzsche göndermesi de bir hayli lezizdi ama hiçbir şey Martin'in öldüğü gerçeğini silemiyordu. bu bir sayıklama gibi. Martin öldü. evet, neden yaşıyorum? toplum ve yaşam gittikçe bayatlıyor ve ben yaşıyorum. Martin öldü ve hayat bayatlıyor. omuzlarını yıldızların arasına sokan adam öldü ve dünya dönmeye devam ediyor.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.