Küçük ZezemEdebiyat
Kalbimin taa en içlerine dokunan bir eser olduğunu belirtmek isterim. Bilmiyorum belki de Zeze’yi benimsemiş olduğumdan dolayı bu derece üzüntü duydum, onunla gülüp, onunla ağlamak onu benimsemekse evet ben Zeze’yi benimsemiştim.
Yaşadıklarının zorluğunu geçtim, buna rağmen hâlâ ayakta kalıp, tüm haksızlıklara susması, içine atması, öyle kolay değil, yaşadıklarıydı belki de onu olgunlaştıran koca yürekli yapan. Bir çok yerde kendimi gördüm, hele o hatalarından sonra yemiş olduğu dayağın verdiği sakinlik ve durgunluk canımı acıtıyordu. Çok kızıyordum, ailesinin bu denli vahşi davranmaları ağrıma gidiyordu. Hele bunun gerçek hayatta dahi olduğunu düşününce daha bir çıldıracak gibi oluyorum. Zeze onlar gibi değildi, o çok farklı, çok daha ince düşünceli ve muhteşem bir insandı. O bir “MELEKTİ” ve bir meleğe yapılacak en büyük haksızlık ve kötülüğe mâruz bıraktılar. Onu şiddete, şiddetin en kötüsüne mahkum bıraktılar. Nefret ettim, etimle, kemiğimle… önce şiddetle yaklaşıp insanların hayatlarını mahveden, sonra da hiç bir şey olmamış gibi davranıp hayatın öylece sürdüğünü zanneden zavallı insanlardan, iğrenç insanlardan nefret ettim. Bende Zeze gibi yapacaktım, önce kalbim de öldürecektim onları…
··
508 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
