Bana göre düşünceleri ifade ederken bir kısıtlama olmamalıdır. Şair ya da yazar hayatı olduğu gibi görmeye ve göstermeye çalışmalıdır. Yeri gelir hicvederken sövülebilir. Belirtmem gerekir ki bu durum sadece günümüze has değildir. Nef'î, Neyzen Tevfik hatta Can Yücel gibi en usta şairlerinde sövdüğü yani küfürlü şiirlerinin olduğu bilinen bir gerçektir. Tabi ki küfretmeyi savunmuyorum ama hoşumuza gitsin ya da gitmesin edebiyata dair bir bakış açısı olduğu için bu konunun eleştirilmesini doğru bulmuyorum. Zaten satirik şiirler bir kişiyi, bir toplumu ya da düşünceyi yermek amacıyla yazılan şiirlerdir. Halk edebiyatında "taşlama" , Divan edebiyatında "hicviye" günümüz edebiyatında ise "yergi" adıyla bilinir. Yani bu tür geçmişten günümüze doğru şekillenmiştir. Bana göre küfür ve argo yerinde kullanıldığında edebiyatın bir parçası olur. Zaten kullanım şekli yazan kişinin zihniyetine, niyetine ve tabi ki sanatındaki ustalığına göre şekillenir. Hiciv sanatının anlam kazanabilmesi için arka plana yani düşünsel niyete bakmak gerekir.
Denizcan Kahveci de yeri geldiğinde iğneleyici sözleriyle yeri geldiğinde alaylı ifadeleriyle bakış açısını savunarak duruşunu belli etmiştir. Hayattaki yanlışlıklara karşı olan tepkilerimizin, baskılanmış isyanlarımızın âdeta sözcüsü olmuştur. Tabi ki her yazdığına katılmıyorum. Mesela agnostik bakış açısı ile oluşturduğu cümlelere katılmıyorum ama genele bakarak konuşuyorum. Satirik şiir yazmak cesaret ister. Cesaretine ve yarattığı farklılığa hayran kaldığımı belirtmeliyim.
Yetişkin içerikli olduğu için 18 yaşından küçüklerin okumasını önermiyorum. Bu şiir kitabının herkese hitap etmeyeceğinin de farkındayım. Türe ilgi duyanlar inceleyebilir.
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.