Hayata suyla başladık fakat ona ayak uyduramadık. Su bize uydu. İnsanoğlu her şeyi kirlettiği gibi suyu da kirletti. Bu yüksek beton yığınlarının arasında kalmaktan onlar gibi olduk. Böyle de gidiyoruz dünyadan. Şehre geldiğimizden beri kaybediyoruz hem de farkında bile olmadan. Cevher Bican’ın geldiği yerde bizim bu kirli dünyamızdan izler yoktu. Orada sular – olması gerektiği gibi- yokuşa akmıyor, kendi doğal seyrine göre ilerliyordu. Şehre ilk ayak bastıklarında bizim bu halimizi hayretle karşılıyorlar ama onlarda bu kirli yaşama ayak uyduruyorlar. Bican; oy, sendika, grev gibi kavramlardan bihaberdi. Çünkü orada insanların buna ihtiyacı yoktu. Burada hakları için mücadele etmek zorunda kaldılar.Belki de Bican şehre gelmemiş olsaydı bu yolda canından olmayacaktı. Zülküf Ağa da canını feda etti ama onun bir farkı vardı. O, boynundaki hamaylı için kendini feda etti.Yani inandığı ve sahip olduğu değerlerden biri için. Peki biz neden kaybettik? Benliğimizi oluşturan bunca değer, inanç, gelenek nereye gitti? Bu karakterlerin temsil ettikleri bize oldukça uzak bir hal aldı. Şimdilerde gündelik hayatın telaşesini bahane ederek her şeyi erteler olmuşken bu yitirdiklerimize şaşırmamak gerek öyle değil mi? Özellikle de para kazanma amacı güderek, ona giden yolu tercih etmemize. Şu sıralar bizi seven, büyüten insanlara dahi zaman ayırmıyoruz. Bu nedenle dört duvar arasında tek başımıza yaşıyor, olabildiğince herkesten uzaklaşıyoruz. Özellikle de doğadan. Sahi, elimizde düzgün bir doğa bıraktık mı gerçekten? Kuşların cıvıltısının, yaprakların hışırtısının hatta ağacın bile olmadığı bu şehirde doğa değimiz buram buram tuğla kokan yapılar olsa gerek. Esas doğa oradaki gibi neşeli, cıvıl cıvıl, huzurlu olmalı. Çünkü doğa böyle olduğunda güzel. Özetle önümüzde bir yol ayrımı var. Ya var olduğumuz benlğimiz, değerlerimiz, doğa için mücadele edeceğiz ya da kimliğimizden kopuk, risk almadan öylesine yaşayıp gideceğiz.
·
136 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.