"Monptit, hayat budur işte. Hep giden birileri olur. Ne yürek unutur ne özlemler ölür. Bunlar sevgimizde yaşamaya devam eder. Ama birileri, zamanı geldiğinde gitmek zorundadır."
Zeze...O sıradışı bir çocuktu. 40 yaşında veya 15 yaşında, ne fark eder? O hep hayalleriyle yaşayacak. Ömrü boyunca Portekizlisinin yasını tutan, yüreğinin yerinde bir Cururu kurbağası taşıyan, film yıldızını babası yerine koyan güzel bir çocuk. Hassas duygularıyla hep ince düşünmüş, her çocuk gibi macera peşinde koşmuş ve kendisi bilmese de bir gün aşkı tatmak umuduyla yaşama düşleriyle sarılmış, kurbağa şeklinde kalbiyle hayatının evrelerini hayal gücüyle hem basitleştirmiş hem de karmaşıklaştırmıştı. Büyüyüşünü, yarattığı karakterlere bağlayıp kendini tanımış ve yavaş yavaş insan kavramına varmıştı. Fayolle'in de dediği gibi altın kalbiyle, dünya gerçekleri ve vedalarla tanışmıştı. İnsanların genel algılarına sırt çevirmişti; doğru-yanlış, günah-sevap nedir umursamadan koca bir çocukluğu geride bıraktı. Ama hayallerini, düşlerini, anılarını beraberinde yetişkinliğine sürükledi; gençliğinde tattığı duyguları ise unutmadı.
Vasconcelos'un belki de kimsenin tam olarak hatırlayamadığı çocukluklara yaptığı muazzam yorumla bu kitabı bitmesine üzülmekle birlikte kapattım ve Zeze'nin belki de en güzel yıllarını; kendi ayakları üzerinde duran cesaretli bir insan olmayı öğrendiği, aşkı keşfettiği yaşlarını buruk bir şekilde kenara bıraktım.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.