Bir Ezgi Durmuş klasiği… Sonu ters köşe ile biten bir kitap fakat daha ilk sayfa da kitabın sonunda ne olacağını bile bile heyacanla okumaya devam ediyorsunuz. Okuduğum ikinci kitabıydı sevdim: dilini, kurgusunu, önemli yazar/ şair/ düşünürlerden yapılan alıntılarını, altını çizdiğim birçok cümlesini…
En çok da duygu yoğunluğunu sevdim. Öyle ki çoğu sayfada gözyaşlarımı silerek devam etmek durumunda kaldım. İnsanın içine işleyen ve kendinden pek çok şey bulabileceği bir dünya var bu hikayenin içersinde.
Kalemin gücü, kelimelerin, cümlelerin boğmadan akıp gitmesi...
Üstelik erkek bir karakterin ağzından kaleme alınması...
Altını çizdiğim o kadar çok satır var ki...
İnsan hayatı ne kadar garip, sanki başımıza hiç gelmeyeceğini düşündüğümüz şeylerin orta yerinde kendimizi bulduğumuzda anlıyoruz sanırım bunları. Bazen yaşadıklarımızdan kaçmanın yolunun onları unutmaktan geçtiğini düşünürüz değil mi, pek yaşadığınız iyi/kötü her şeyi günden güne unutacağınızı söyleseler size ne düşünürsünüz?İntihar Ormanları ile Umut ve İz bize hayatlarının kapılarını açıyorlar. Onların sevgilerinin kuşattığı evlerinin orta yerinde buluyoruz kendimizi. Sekiz yaşından beri et ile tırnak misali olan bu ikilinin arasına kalabalığa dalan bir otobüs misali dalıyor Alzheimer. Bir taraf unutmaktan korkarken, diğer taraf unutulacak olmanın acısını yaşıyor kalbinde. Umut'un ağzından dinliyoruz olan biteni. Aşkları nasıl başladı, İz'in babaannesine olan düşkünlüğünün hikayelerini, Umut'un babasının geçmişine saplanıp kalmasını ve anı yaşayamamasını. Ve olan biten her şeyin bu ikiliden birinin hafızasından günden güne silinmesini. Ve ötekinin güçlü kalmaya çalışıp diğeri için de bu hayatı yaşamaya, ona her şeyi bıkmadan yeni baştan yaşatmaya çalışmasını. Her şey senin için Canıtın.
·
130 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.