İntihar Ormanı
Ezgi DurmuşYazar:
Ezgi Durmuş
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 13 dk.
Sayfa Sayısı:
184
Basım Tarihi:
8 Şubat 2023
İlk Yayın Tarihi:
5 Aralık 2018
Yayınevi:
Destek Yayınları
ISBN:
9786254418594
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İntihar OrmanıEzgi Durmuş 
İntihar Ormanı @DestekDukkan
“Bense seni unutursam bütün hayatıma ihanet etmiş sayarım kendimi. O yüzden…“
“Bir gün bizi unutursam, beni öldür. Bunu yapmazsan her gün ölür ve yavaş yavaş seni de öldürürüm. Birimizden birimizin yaşaması gerek bizi yaşatması için. Bizim yaşamamız gerek. Tamam mı?“
Bu sözler döküldüğünde İz’in dudaklarından Umut gülmüştü alay ederek. Mümkün müydü böyle bir şey? Nasıl kıyardı sevdiği, aşık olduğu kadına Umut?
Umut ve İz sekiz yaşında tanışmışlar ve neredeyse hiç ayrılmamışlardı birbirlerinden. Umut, şimdilerde otuz dört yaşındaydı; portakalı, eski kaşarı, kırmızılahanayı ve İz’i çok seviyordu. Anne babasının tek çocuğuydu ve İstanbul’da yaşıyordu. Babası adının Devrim olmasını istemiş, annesi karşı çıkıncada bari doğum günü 1 Mayıs olsun diyerek kimliğini asıl doğum gününden sonra çıkartmıştı Umut’un.
İz ve ailesi ise İzmir’den taşınmış komşu olmuşlardı Umutlara. Işık adında bir ablası vardı İz’in ve babanesine fazlasıyla düşkündü. Hatta babanesi öldüğünde okulunu bile dondurmuştu kafasını toparlayamayıp. Alzheimer olduktan kısa bir süre sonra kaybettikleri babaannesinin ardından kendisininde aynı hastalığı yaşayacağından korkuyordu İz. O anlarında Umut her zaman yanındaydı İz’in çünkü onlar birdi, biz olmuşlardı birlikte. Aradan geçen zamanda İz, mesleği olan avukatlığı radikal bir kararla bırakmış kendini yepyeni bir alanda bulmuştu. Türkiye’nin en köklü kültür sanat vakıflarında birinde proje yöneticisi olmuştu İz. Birlikte çok mutluydular ama o gün ne olduysa önce Japonya’daki #intiharormanı ndan bahsetmiş, sonrasında da bizi unutursam, öldür beni diyordu İz. Unutmaktan korkuyordu ya da aslında tüm yaşadıklarını unutan o değil miydi?
Öyle güzel bir eserdi ki #intiharormanı , inanın soluksuz ve yüreğimde bir sızıyla okudum her birRoman
Ezgi Durmuş İntihar Ormanı @DestekDukkan
“Bense seni unutursam bütün hayatıma ihanet etmiş sayarım kendimi. O yüzden…“
“Bir gün bizi unutursam, beni öldür. Bunu yapmazsan her gün ölür ve yavaş yavaş seni de öldürürüm. Birimizden birimizin yaşaması gerek bizi yaşatması için. Bizim yaşamamız gerek. Tamam mı?“
Bu sözler döküldüğünde İz’in dudaklarından Umut gülmüştü alay ederek. Mümkün müydü böyle bir şey? Nasıl kıyardı sevdiği, aşık olduğu kadına Umut?
Umut ve İz sekiz yaşında tanışmışlar ve neredeyse hiç ayrılmamışlardı birbirlerinden. Umut, şimdilerde otuz dört yaşındaydı; portakalı, eski kaşarı, kırmızılahanayı ve İz’i çok seviyordu. Anne babasının tek çocuğuydu ve İstanbul’da yaşıyordu. Babası adının Devrim olmasını istemiş, annesi karşı çıkıncada bari doğum günü 1 Mayıs olsun diyerek kimliğini asıl doğum gününden sonra çıkartmıştı Umut’un.
İz ve ailesi ise İzmir’den taşınmış komşu olmuşlardı Umutlara. Işık adında bir ablası vardı İz’in ve babanesine fazlasıyla düşkündü. Hatta babanesi öldüğünde okulunu bile dondurmuştu kafasını toparlayamayıp. Alzheimer olduktan kısa bir süre sonra kaybettikleri babaannesinin ardından kendisininde aynı hastalığı yaşayacağından korkuyordu İz. O anlarında Umut her zaman yanındaydı İz’in çünkü onlar birdi, biz olmuşlardı birlikte. Aradan geçen zamanda İz, mesleği olan avukatlığı radikal bir kararla bırakmış kendini yepyeni bir alanda bulmuştu. Türkiye’nin en köklü kültür sanat vakıflarında birinde proje yöneticisi olmuştu İz. Birlikte çok mutluydular ama o gün ne olduysa önce Japonya’daki #intiharormanı ndan bahsetmiş, sonrasında da bizi unutursam, öldür beni diyordu İz. Unutmaktan korkuyordu ya da aslında tüm yaşadıklarını unutan o değil miydi?
Öyle güzel bir eserdi ki #intiharormanı , inanın soluksuz ve yüreğimde bir sızıyla okudum her birKitap yorumumEdebiyat
İNTİHAR ORMANI
İntihar Ormanı kitabının yorumuyla sizlerleyim. Bir gün hafızanızı kaybetseniz kendinizi öldürtmeyi düşünür müydünüz? Bunu sevdiğiniz adamı ya da kadını unuttuğunuz zaman yapmayı diler miydiniz? İntihar Ormanı işte tam da sorduğum soruları aydınlatan bir kitaptı. Tutkuyla sadakatle birbirini seven iki aşığın hikayesi anlatılıyor.
Umut, adının hakkını vermediğine inanıyor. İz'le olan destansı aşkını okurken "böyle bir aşk anca filmelerde olur" demekten kendinizi alamayacaksınız. İz, erken yaşta alzheimer olduğunu öğreniyor. Umut en büyük destekçisi. Umut, İz için her gün birlikte yaşadıkları mutlu anları unutturmamak adına elinden gelen çabayla İz'i hayata bağlamayı kendine amaç edinmiş. Bir gün Belgrad Ormanına yürüyüşe gidiyorlar, İz burada Umut'a İntihar Ormanı hikayesini anlatıyor. Aslında gerçek bir olaymış da. Şöyle ki; 1960 yılında Seicho Matsumoto adında Japon bir yazarın Kuroi Kaiju adlı romanının sonunda iki sevgili bu ormanda intihar etmiş olması. Bu romanın ardından Akighoro Ormanı adeta bir intihar merkezine dönüşmüş ve İntihar Ormanı olarak anılmaya başlandığı söyleniyor.
İz, Umut'a ormanda yürüyüşlerine devam ederken bir anda "Bir gün bizi unutacak olursam beni öldür," diyor. Umut bu sözler karşısında şaşırıp kalıyor. İz ise bu söylediğinde gayet ciddi. Umut, İz'i öldürebilecek miya da böyle bir şeyin olmasına izin verecek mi? Kesinlikle okumanızı tavsiye ederim. Kitapla kalın dostlar
Tuğba saraç
#İNTİHARORMANI
@destekyayinlari
X
#masalkitapligi
#okudumbitti #kitapyorumu #arkakapak #kesfet #erdeminkitapligi #intiharormanı #ezgidurmuş #destekyayınları #sayfa182
Tuğba saraç
#İNTİHARORMANI
@destekyayinlari
X
#masalkitapligi
#okudumbitti #kitapyorumu #arkakapak #kesfet #erdeminkitapligi #intiharormanı #ezgidurmuş #destekyayınları #sayfa182
Bir Ezgi Durmuş klasiği… Sonu ters köşe ile biten bir kitap fakat daha ilk sayfa da kitabın sonunda ne olacağını bile bile heyacanla okumaya devam ediyorsunuz. Okuduğum ikinci kitabıydı sevdim: dilini, kurgusunu, önemli yazar/ şair/ düşünürlerden yapılan alıntılarını, altını çizdiğim birçok cümlesini…
En çok da duygu yoğunluğunu sevdim. Öyle ki çoğu sayfada gözyaşlarımı silerek devam etmek durumunda kaldım. İnsanın içine işleyen ve kendinden pek çok şey bulabileceği bir dünya var bu hikayenin içersinde.
Kalemin gücü, kelimelerin, cümlelerin boğmadan akıp gitmesi...
Üstelik erkek bir karakterin ağzından kaleme alınması...
Altını çizdiğim o kadar çok satır var ki...
İnsan hayatı ne kadar garip, sanki başımıza hiç gelmeyeceğini düşündüğümüz şeylerin orta yerinde kendimizi bulduğumuzda anlıyoruz sanırım bunları. Bazen yaşadıklarımızdan kaçmanın yolunun onları unutmaktan geçtiğini düşünürüz değil mi, pek yaşadığınız iyi/kötü her şeyi günden güne unutacağınızı söyleseler size ne düşünürsünüz?İntihar Ormanları ile Umut ve İz bize hayatlarının kapılarını açıyorlar. Onların sevgilerinin kuşattığı evlerinin orta yerinde buluyoruz kendimizi. Sekiz yaşından beri et ile tırnak misali olan bu ikilinin arasına kalabalığa dalan bir otobüs misali dalıyor Alzheimer. Bir taraf unutmaktan korkarken, diğer taraf unutulacak olmanın acısını yaşıyor kalbinde. Umut'un ağzından dinliyoruz olan biteni. Aşkları nasıl başladı, İz'in babaannesine olan düşkünlüğünün hikayelerini, Umut'un babasının geçmişine saplanıp kalmasını ve anı yaşayamamasını. Ve olan biten her şeyin bu ikiliden birinin hafızasından günden güne silinmesini. Ve ötekinin güçlü kalmaya çalışıp diğeri için de bu hayatı yaşamaya, ona her şeyi bıkmadan yeni baştan yaşatmaya çalışmasını. Her şey senin için Canıtın.
İntihar OrmanıAşk
İNTİHAR ORMANI
EZGİ DURMUŞ
Merhabalar Benim sevgili dostlarım.
Sevgimiz ile sevdiğimiz arasındaki koskoca kopmayacak bağın arasındaki silsile bizleri ne kadar bu hayata alıştırıyor veya yaşatıyor? Görmeden, duymadan, anlamadan ve anımsamadan geçirebileceğimiz bir hayatı düşünebilir misiniz? Bizlere gelen koskoca yaşam aslında kısa bir ömürden ibaret olduğunu bu eserde anlamlı bir şekilde dile getirdiğini göreceksiniz.
Her okuduğum eserde inanılmaz duyguya kapılıp, kendimi karakterler ile bütünleştirmekten asla vazgeçmemeyi iyiden iyiyde huy edindim. İyi bir şey mi? Orası tartışılır fakat benim hissiyatım olaylara onların gözünden bakıp, onları birebir yaşayıp, ona göre yoruma almaktır. Evet başlıyorum
Kitabın kapağını açtığınız vakit gözünüze bir adamın konuşması çarpacaktır. Umut; hayata başlamasını, sevgisini, sevdiği şeyleri öylesine güzel ifade etmektedir ki, en anlamlı cümlesine kalbimi bıraktığımı söylesem yeridir. – ben Umut. Adımın hakkını verememiş, otuz dört yaşında bir adamım. Portakalı, kırmızı lahanayı ve İz’i çok severim. Aşığım ve övünebileceğim başka bir meziyetim yok.
Ortada öylesine büyülü bir aşk varken, ah nereden çıktı bu unutmak. Birbirlerini bu kadar severken, birbirlerine böylesine fedakarlık ile yaklaşan iki aşık varken, engel adeta bir taş gibi takılmıştı ayaklarına. Alzheimer.
Kitabın başlangıç ve bitişine kadar Umut öylesine güzel bir anlatım ile boy gösteriyor ki, resmen o duygu yoğunluğunu okuyucuya geçiriyor. İz e ölesiye bir tutkuyla yaklaşımı, onu kaybetme korkusu. Hem de son sayfalara kadar.
Kitap bende su gibi aktı gitti, etkisi okuduğumdan beri sürüyor desem yalan söylememiş olurum. Hatta bir film tadında okudum. Normalde arka kapak sözlerini asla yazmam ancak bu genelde derdi boyundan büyük insanlar için kullandığım tabiri,
"Hayat senden bağımsız akan, değişen, hızlanan, yavaşlayan ama asla durmayan bir döngü.
"İnkâr, umudun düşmanıdır..."
Öyle tatlı bir kitap okudum ki ... Herkes sonlarında gözyaşlarımı tutamadım . Öyle güzel bir sevgi ve bağlılıktı ki anlatamam .
Umut ve İz ... Çocukluktan beri tanışıyorlar. Önce arkadaş sonra da birbirini çok seven iki aşık ve eş ...
Yaşananları Umut'un ağzından dinliyoruz. Bize önce kendisini, ailesini sonra da geçmişlerini ve bugüne gelene kadar olan olayları , İz'i ne kadar çok sevdiğini anlatıyor. Bu mutlu ve genç çiftin hayatlarına Alzheimer kara bir gölge gibi düşüyor. Babaannesi Alzheimer olduğu ve sonrasında öldüğü için İz vitir bir hastalığa yakalanırsa kendisini öldürmesini ister Umut'tan. İnsan sevdiğine hele de canından çok sevdiğine kıyabilir mi? Böyle bir acı ile yaşamak istemez İz . Peki Umut ??? O yaşayabilir mi?
Son ana kadar etkileyiciliğini yitirmeyen , sonunda yazarın ters köşe yaptığı sürükleyici ve duygusal bir kitaptı #intiharormanı . Son sayfayı kapattığımda aklımda tek soru vardı " Unutmak mı zor , unutulmak mı? "
İntihar Ormanı Ezgi Durmuş
İntihar Ormanı Ezgi Durmuş
Selam millet
Kısa ama öz olan bir kitap ile geldim
Kitap azıcık kalbimi kırmış olabilir
Siz mutlu sonlu mu mutsuz sonlu kitapları mı seviyorsunuz?
Kitabın Konusuna Gelecek Olursak
•İz ve Umut çocukluktan itibaren arkadaşlardır.
•İz babaannesini Alzheimer hastalığı yüzünden kaybetmiştir ve bu hastalık en büyük korkusu hâline gelmiştir
•Umut ona her anlamda umut olmuştur ve arkadaşlıkları evliliğe evrilmiştir.
•Ama onları en korktukları hastalık yakalamıştır.
•İz, Alzheimer hastası olmuştur ve Umut’tan kendisini öldürmesini ister.
•İkisinin yaşadıkları ve yaşayacakları tam da bu noktada başlar
Kitabın Yorumuna Gelecek Olursak
•Puanım 8.5
•Kitap bir oturuşta bitirebileceğiniz bir kitap 185 sayfa
•Umut’un bakış açısından okuyoruz
•İz ile ilk tanıştığı yıllardan, arkadaşlıklarından ve en çokta İz’i nasıl sevdiğini anlatıyor.
•İz’in gençliğinden aile baskısı yüzünden avukatlık yapmak zorunda olduğundan evlendikten sonra hayalindeki işe sanata yönelmesine ve daha çok karakter gelişimini okuyoruz. Ki kitaplarda en sevdiğim karakter gelişimini okumaktır
•Hastalık içeren kitaplar her zaman beni üzüyor. Çünkü sevdiğimiz insanlar gözümüzün önünde bir bir yiterken elimizden hiçbir şey gelmiyor.
•Kitabın başında Umut, İz’i öldüreceğini söylediğinde bir şoka girdim kitabın başı sonunda belli dedim ama sonuna geldiğimde bir nutkum tutuldu
•Konuyu biraz daha derinlemesine okumak isterdim.
Aşk, kaybetme korkusu ve unutulma temalarını işleyen, duygusal derinliği olan bir roman ,İntihar Ormanları.
Kayboluş ve hatırlanma arasındaki ince çizgide yürüyen yazar Ezgi Durmuş’un derinlikli anlatımı, bizleri yalnızca bir hikâyeye değil, bir duygu seline sürüklüyor. Karakterlerin iç çatışmaları gerçekçi ve sarsıcı bir atmosfere geçişimizi sağlarken ,kitabın duygusal yoğunluğu uzun süre zihinden silinmeyip insan olmanın kırılganlığını anlatan bir içsel yolculukta derin bir kayboluş farkındalığı yaşamamızı sağlıyor.
"Sonunu bile bile kendini kaptırmak mı? Buyursunlar, uzmanlık alanım." dedim dün gece.
Uzun bir süre sonra ilk defa bir kitaba kafadan on puan ile başladım, sandığım gibi ilerlemedi fakat pişman da değilim.
Bitirmemi bekleyen, yarım kalmış bir sürü kitabım olmasına rağmen İntihar Ormanları sürekli gözüme takılıyordu. Ezgi Durmuş'u Masa Dergisi'ndeki yazılarından ve instagramdan takip ediyorum. Daha önce kitabını okumadım, bu ilkti fakat yazıları ucundan kıyısından bile olsa mutlaka bir şeylere dokunuyor benim için. Bu sebeple emindim İntihar Ormanları'ndan. Bu anlamda yanılmadım çünkü çok fazla satırın altını çizdim.
İçimizde kanayan bir şeyler var; toplum veya birey olarak. Yazar öyle güzel parmak basıyor ki "Ben mi yazdım bu cümleleri, bu fikirler bana ait aslında." demekten kendinizi alamıyorsunuz.
Bu çıkarımları bırakırsak kurgu, sonunu bize söyleyerek başladı aslında. Uzun uzun konusundan bahsetmeyeceğim. İz ve Umut'un hikâyesine tanıklık ettim; Umut'un bakış açısından. Söylediklerinin, kelimenin aklımıza gelen ilk anlamı kadar basit olmadığını en başında anlamıştım. Ortalarına geldiğimde küçük bir yanılgıya düştüm aslında. Birkaç sayfa sonra ise son bölümünde ters köşe olup bizi şok etmesi gereken şeyi anlamıştım. Bu yüzden cümleleri içime işlese de şaşırmadım.
Şöyle güzelce ağlarım, rahatlarım diye de başladım kitaba aslında ama özellikle bu gece epey meyilli olmama rağmen iki kez gözlerim doldu sadece. Halbuki ben bayağı kalbim kırılacak, içime işleyecek ve uzun süre ağlayacağım diye düşünmüştüm. Not düşmem gerekirse beni ağlatmak çok basittir, özellikle okurken. Sonunu tahmin ettiğim için sandığım kadar etkilenmemiş olabilirim.
Herkes benim gibi başında anladı mı durumu bilmiyorum ama -sanırım mesleğim gereği- kitabı okurken varolan kurguyu evirip
intihar ormanı diye bir yer var mı varsa nerede ve neden ormanın adı intihar olarak nitelendirilmiş, kitapla beraber bunu da öğreniyorsunuz ben gerçekten çok şaşırdım bir insan intihar etmek için neden böyle bir yer seçer ki? Seçermiş, çünkü intihar ormanı öyle bir yer ki rotadan çıkarsan eğer hiçbir şekilde yolunu bulamıyormuşsun, sesini duyurman imkansız hale geliyormuş, Bu rotadan bilerek çıkanlar da varmış.sonunda ne olcağını biliyorsunuz çünkü yazarımız bunu kitabın başında söylüyor o yüzden sonunda pek şaşırmam diye düşünüyorsunuz yani ben öyle düşündüm, siz düşünmeyin çünkü kitap öyle bir ters köşe yapıyor ki sonunda kitabı bir de gerçek sonunu bilerek yeniden okuma isteği uyandırıyor halde buluyorsunuz kendinizi.
Sanki olaylar yaşanırken bir köşede izliyor gibiydim. Genç yaşta alzheimer tanısı konan bir adam ve her gün ona aşkını hatırlatan bir kadın. Sanırım bir süre bu kitapta ve etkisinde kalacağım.
Yazar Hakkında
Ezgi DurmuşYazar · 5 kitap
1988 Ankara doğumlu olan Ezgi Durmuş, lisede aldığı yabancı dil eğitimini Hacettepe Üniversitesi Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde tamamladıktan sonra Haberyelkeni adlı online haber sitesinde köşe yazıları yazmaya başladı. Yazmaya olan ilgisini profesyonel iş hayatına taşıdı ve çeşitli reklam ajanslarına bağlı birçok markanın reklam metinlerini yazdı. Türkiye’nin en büyük online bilgi ağı olan Ekşi Teknoloji’de proje yöneticisi olarak görev aldı. 2016 yılında Tunç İlkman’ın Destek Yayınları etiketi ile piyasaya çıkan Aşık Ölüyorum adlı eserinin editörlüğünü üstlendi. Aynı yıl içinde Arka Kapak Dergisi’nde köşe yazıları yazmayı sürdürdü. 2014’ten bu yana kurucularından olduğu Priz Reklam Ajansı’nda marka yönetimi ve metin yazarlığı yapmaya devam etmektedir. Ezgi Durmuş yaklaşık 1 senedir kurucu ortağı olan Flora Yayınevi'nde çalışmalarını sürdürmektedir.
