İntihar Ormanı
Ezgi Durmuş
Yaşama nedenini, varoluş amacını bulamamış insanları nerede görseniz tanırsınız. Önce hayallerinden, hemen ardından renklerinden vazgeçerler. Solarlar günden güne. Ardından sa bir koku yaymaya başlarlar etrafa. İçinde tutuklarının, söyleyemeyip sustuklarının, muhatabına kusmadıklarının kokusudur bu; ekşi, nahoş bir koku… Ve nihayet zihinlerinden başlayıp bedenlerine yayılan çürüme gerçekleşir. Ölü değillerdir ama yaşıyor da sayamazsınız bu insanları. Sürekli somurtur, yaptıkları işten, oturdukları evden, sahip oldukları her şeyden şikayet eder; sahip olmak istedikleri şeyler için ise en ufak bir çaba dahi göstermezler. Neden göstersinler ki zaten? Kim için? Ne uğruna?
İntihar Ormanı
İntihar Ormanı
