Masumiyet MüzesiEdebiyat & Roman
"Kitaptaki son sözüm sudur Orhan Bey, lütfen unutmayin..
"
"Unutmam."
Füsun'un fotografini askla optù ve ceketinin gogüs cebine dikkatle yerlestirdi. Sonra bana zaferle gülumsedi.
"Herkes bilsin, cok mutlu bir hayat yasadim."
Kitap böyle bitiyor. Kitabı her kapattığımda gerçekten bunu sorgulamıştım. Kemal böyle bir hayatı seçerken mutlu muydu? Kendisi, ailesini, Füsun’u Sibel’i mutsuz ederken bir insan nasıl bencilce mutluyum diyebilir. Böylesi bir aşka da inanmıyorum. Bence gerçek sevgi sevdiğini mutlu görmektir.
Ayrıca Benim gözümde kitapta en gerekçe bölüm şu satırların olduğu bölüm:
Sibel Kemal’e şöyle der:
“Bizim ilişkimizde olduğu gibi aşk, dengi dengine sanatıdır. Sen hiç zengin bir genç kızın, yakışıklı diye kapıcı inşaat işçisi ne aşık olup evlendiğini Türk filmleri dışında bir yerde gördün mü?
Avrupa’da zenginler, kibarca zengin değil gibi yaparlar… Uygarlık budur. Bence kültürlü ve uygar olmakta herkesin birbiriyle eşit ve özgür olması değil, herkesin kibarca diğerleriyle eşit ve özgürmüş gibi davranmasıdır. O zaman kimsenin suçluluk duymasına gerek kalmaz. “
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.