"Ah gereksiz pişmanlıklar"Edebiyat
Az karakterle oluşturulmuş kısa bir hikaye. Okurken oyunu izliyormuş gibi hissettim ve gerçekten bu oyunu izlemeyi de çok isterdim. Okurken aldığım bu zevkin sebebi hikayenin yanında çevirmen Burcu Bilgiç'in aslı Fransızca olan bu eseri ele alış şekli de olabilir diye düşünüyorum. Kitabı okurken aynı anda her karaktere hak verdim. Bunu daha önce hiçbir oyunu okurken yaşamamıştım. Kişiler öyle iyi yansıtılmış ki herkesin kendince haklı olduğunu açık bir şekilde görüyorsunuz ve bu da oyunun nasıl bir gidişatı olacağını kestirememenize ya da nasıl olmasını istediğinizi bilmemenize sebep oluyor. Bir olayda bir taraf için gerçekten sevinirken diğer taraf için de bir o kadar üzülebiliyorsunuz. Açıkçası karakterlerle böyle tarafsız bir bağ kurabilmek benim hoşuma gitti.
Kitabın genelinde bir çatışma söz konusu: Aşk ve onur. Sevda ve cesaret. Adalet ve intikam. Zaten bazı yerlerde sembolik olarak da bu karşıtlıklar kullanılmış: "Servilerimin altında ezeceğim onun defnelerini." Bu cümleyi aşık olan kontun kızı, aşık olduğu adam için söylüyor ve buradaki söz konusu olan semboller servi -matem sembolü- ve defne -galibiyet sembolü-. Temeldeki çatışmanın her iki unsuru da insanda en yüksekteki duyguları, coşkuyu ve dehşeti içerir. Aşk da öyledir gurur, onur da öyledir. Belki de bu yüzden her iki tarafa da hak verebiliyorsunuz. Bir tarafta aşık, aşkı için her şeyi yapacaktır; diğer tarafta soylu, gururlu kişi soyuna karşı saygısından ötürü onuru için her şeyi yapacaktır ve ne yaparlarsa haklılardır. Kitabın başrolündeki aşık gençler de bu iki taraf arasında gidip geliyorlar. Ve nihayet kitabın sonunda, mutlu/mutsuz diye nitelendiremeyeceğim bir şekilde, terazinin hem aşk kefesi hem de cesaret onur yiğitlik kefesi eşit şekilde dolarak oyun sonlanıyor.
Daha fazla kafa karıştırmadan ve spoilera girmeden okuyacak kişilere keyifli okumalar diliyorum ♡
El Cid
Pierre Corneille
El Cid
Pierre Corneille··
1 +1'leme
·171 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.