Uzun zamandır kitap okuyamıyordum ve uzun bir aradan sonra okuduğum ilk kitabın bu kadar etkileyici bir kitap olması iyi mi kötü mü bilemiyorum.
Fournier'in bu güzide anlatısı, yaşamın gece kısmı olan kendisine zıt, gündüzün vücut bulmuş hali Sylvie için bir matem metni. Okuduğum zaman kendimi sorgulamaktan alamadım, acaba sevdiğim adam benden önce ölürse ne yaparım?
Fournier'in sevgisi alışkanlıktan çok bir hayranlıktan doğmuş. Karısına duyduğu hayranlık zaman zaman öfkeyi de beraberinde getiriyor ki tüm aşklar içerisinde olağan bir durum bu. Sylvie'yi okurken gelecekte belli bir yaşa eriştiğimde olmak istediğim kadını gördüm. Anlatılan her anıda güzel güllerin kokusu burnumdaydı.
Fournier'in ifadesi doğrultusunda Sylvie'nin kendisinden bahsetmeyi sevmediğini, öldükten sonra dünyaya bir iz bırakmaktan yana olmadığını öğreniyoruz, hele hele de yas içeren bir metinde olmayı eminim ki istememiştir. Fournier bu kitap için ikimizin anıları diyor ve amacı bu anıları en güzel biçimde yaşatmak. Bence yazarımız amacına en güzel biçimde ulaşmış.
Sevgili Sylvie, umarım cennet bahçelerinde o çok sevdiğin güllerin ve ebegümeclerinin içerisinde mutlusundur. Işıklar içerisinde uyu güzel kadın.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.