Duygusal bir incelemedirEdebiyat
 
Nietzsche Ağladığında isminden dolayı insanı etkisi altına alıyor bu kitabı okumalıyım hissi veriyor ve uyandırdığı merak aynı zamanda kitapla bağ kurmanızı sağlıyor hiç yanıltmıyor okuyunca bu bağ kuvvetleniyor iki insanın iki yabancının nasıl dost olduğunu okurken sizde onlarla ve kitapla dost oluyorsunuz. Kendimi kitapla o kadar çok özdeşleştirdim ki çoğu yerde durup kendimi sorguladım Nietzsche’ nın uykularının kaçtığı yerde benim uykularım da kaçtı, bu kadar gururlu olma, bu kadar inatçı olma be adam! diye bağırmak istedim onun ketumluğu karşısında ama bir o kadar hak verdim bir insan canımızı yakınca hepimiz insanlardan uzaklaşmak isteriz yalnızlığı seçeriz; hak etmiyorlar, hak etmiyorum diye düşünüp stresten kendimizi hasta ederiz hiç haberimiz olmadan. Biten dostluklar, yaşanmamış aşklar, alınmamış intikamlar, ailelerimizin tutumları, inançların getirdikleri, inanmadıklarımızın götürdükleri, yaşayamadığımız hayaller, yaşadığımız hayat koşulları bizi biz olmamıza izin vermiyor ya da bizi biz yapan tutumları oluşturuyor. Kendimizi kenara çekip neyi neden kafama taktım ya da ben neden böyle hareket ediyorum diye sorguya çekmeyiz doğru bir şekilde kendimizi kendimize itiraf edemeyiz sadece kendimizi kandırıp konuyu kapatırız ve genellikle haklı olan biz oluruz kendimizi haklı buluruz ya da haksız bunun ortasını pek yapamayız ya çok mükemmelizdir ya da çok kötü eksik bir insan olduğumu düşünerek kendimizi yıpratırız. Kitapta bu sorgulamayı öğretiyorlar bize okurken bir çok olayı düşünüp “acaba” dedim acaba ben böyle bir düşünce içinde olduğum için gerçeği görmedim aslında olaylar çok farklıydı acaba ben bakmayı bilmiyor muydum?
Okurken karakterleri not alarak okumanızı tavsiye ederim çünkü kişileri ve bağlantıları oturtmadığınızda her şey alt üst olabilir. Kitabı koşa koşa okuyun geç kalmayın derim ama alelacele bitirmeyin bırakın kendiniz bir şeyler öğrensin okurken kendini dinlesin kendine gelsin.
İçeriği sürükleyici ve merak uyandırıcı her olay başka bir konuyu açıyor fakat macera filmi gibi düşünmeyin. Yalnızlıktan bıktıysanız okuyun, yalnız kalmak istiyorsanız insanlardan bıktım diyorsanız okuyun. Bu erkekler nasıl böyle, kızlara kanıyor diye düşündüğünüz oluyorsa okuyun. Kızlara kanmak istemiyorsanız da okuyun. Kızlar zaten okumuştur diye düşünüyorum. Alabiliyorsanız alın kitaplarınızın içimde bulunmalı yıllar içersinde bakıp akıl danışacağınız bir eser ve her yıl farklı yerlerde kendinizi bulabilirsiniz. Yaşam çok hızlı ve şartlar hep değişiyor her duruma giden bir eser bir süre popüler olup ortadan silinemez. Ben beğendim ben okurken kendimi buldum özellikle Nietzsche’ nın acılarında migren hakkında benim kurabileceğim tek cümle “ Allah düşmanımın başına vermesin “ dir. Kafamı duvara vurduğum günler çok olmuştur mecazen değil gerçekten migrenin şiddetlendiği zamanlarda kafamı duvara vururdum vurduğumda hissettiğim acı migrenin acısını örterdi ve bir kaç saniye migreni hissetmezdim o an için kafamı tekrar tekrar vururdum. Yaşamayan insanlar bizim abarttığımızı düşünebilir bu çok normaldir asla yaşamayın ve bizim abarttığımızı düşünün migren hakkında tek bildiğiniz “ bu kadar abartma, uyuyunca geçiyor “ olsun. Nietzsch’ nin migren atakları çok ağır ataklar öyle olmasaydı bu kadar içe dokunan ağır cümleler yazamazdı. Herkesin migreni kendine göre ağır ve şiddetli olur, ona öyle gelir dalar bu kadar güzel eserler üretemeyiz belki hastalıklarımızı değerlendirmeyi bilmiyoruz Nietzsche’ dan öğrenmemiz gereken çok şey var uygulamaları zor olsa bile bir gün yaparız deneriz korkularımızın üzerine gideriz belki bizde onlar gibi kendimizi özgür bırakabilecek bir özgürlük buluruz. 
Nevin
Nietzsche Ağladığında isminden dolayı insanı etkisi altına alıyor bu kitabı okumalıyım hissi veriyor ve uyandırdığı merak aynı zamanda kitapla bağ kurmanızı sağlıyor hiç yanıltmıyor okuyunca bu bağ kuvvetleniyor iki insanın iki yabancının nasıl dost olduğunu okurken sizde onlarla ve kitapla dost oluyorsunuz. Kendimi kitapla o kadar çok özdeşleştirdim ki çoğu yerde durup kendimi sorguladım Nietzsche’ nın uykularının kaçtığı yerde benim uykularım da kaçtı, bu kadar gururlu olma, bu kadar inatçı olma be adam! diye bağırmak istedim onun ketumluğu karşısında ama bir o kadar hak verdim bir insan canımızı yakınca hepimiz insanlardan uzaklaşmak isteriz yalnızlığı seçeriz; hak etmiyorlar, hak etmiyorum diye düşünüp stresten kendimizi hasta ederiz hiç haberimiz olmadan. Biten dostluklar, yaşanmamış aşklar, alınmamış intikamlar, ailelerimizin tutumları, inançların getirdikleri, inanmadıklarımızın götürdükleri, yaşayamadığımız hayaller, yaşadığımız hayat koşulları bizi biz olmamıza izin vermiyor ya da bizi biz yapan tutumları oluşturuyor. Kendimizi kenara çekip neyi neden kafama taktım ya da ben neden böyle hareket ediyorum diye sorguya çekmeyiz doğru bir şekilde kendimizi kendimize itiraf edemeyiz sadece kendimizi kandırıp konuyu kapatırız ve genellikle haklı olan biz oluruz kendimizi haklı buluruz ya da haksız bunun ortasını pek yapamayız ya çok mükemmelizdir ya da çok kötü eksik bir insan olduğumu düşünerek kendimizi yıpratırız. Kitapta bu sorgulamayı öğretiyorlar bize okurken bir çok olayı düşünüp “acaba” dedim acaba ben böyle bir düşünce içinde olduğum için gerçeği görmedim aslında olaylar çok farklıydı acaba ben bakmayı bilmiyor muydum?
Okurken karakterleri not alarak okumanızı tavsiye ederim çünkü kişileri ve bağlantıları oturtmadığınızda her şey alt üst olabilir. Kitabı koşa koşa okuyun geç kalmayın derim ama alelacele bitirmeyin bırakın kendiniz bir şeyler öğrensin okurken kendini dinlesin kendine gelsin.
İçeriği sürükleyici ve merak uyandırıcı her olay başka bir konuyu açıyor fakat macera filmi gibi düşünmeyin. Yalnızlıktan bıktıysanız okuyun, yalnız kalmak istiyorsanız insanlardan bıktım diyorsanız okuyun. Bu erkekler nasıl böyle, kızlara kanıyor diye düşündüğünüz oluyorsa okuyun. Kızlara kanmak istemiyorsanız da okuyun. Kızlar zaten okumuştur diye düşünüyorum. Alabiliyorsanız alın kitaplarınızın içimde bulunmalı yıllar içersinde bakıp akıl danışacağınız bir eser ve her yıl farklı yerlerde kendinizi bulabilirsiniz. Yaşam çok hızlı ve şartlar hep değişiyor her duruma giden bir eser bir süre popüler olup ortadan silinemez. Ben beğendim ben okurken kendimi buldum özellikle Nietzsche’ nın acılarında migren hakkında benim kurabileceğim tek cümle “ Allah düşmanımın başına vermesin “ dir. Kafamı duvara vurduğum günler çok olmuştur mecazen değil gerçekten migrenin şiddetlendiği zamanlarda kafamı duvara vururdum vurduğumda hissettiğim acı migrenin acısını örterdi ve bir kaç saniye migreni hissetmezdim o an için kafamı tekrar tekrar vururdum. Yaşamayan insanlar bizim abarttığımızı düşünebilir bu çok normaldir asla yaşamayın ve bizim abarttığımızı düşünün migren hakkında tek bildiğiniz “ bu kadar abartma, uyuyunca geçiyor “ olsun. Nietzsch’ nin migren atakları çok ağır ataklar öyle olmasaydı bu kadar içe dokunan ağır cümleler yazamazdı. Herkesin migreni kendine göre ağır ve şiddetli olur, ona öyle gelir dalar bu kadar güzel eserler üretemeyiz belki hastalıklarımızı değerlendirmeyi bilmiyoruz Nietzsche’ dan öğrenmemiz gereken çok şey var uygulamaları zor olsa bile bir gün yaparız deneriz korkularımızın üzerine gideriz belki bizde onlar gibi kendimizi özgür bırakabilecek bir özgürlük buluruz. Nevin··
1.848 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
