Tutukluluğumun başlangıcında en zoruma giden șey, kafamda hâla özgür adam düșüncelerinin bulunmasıydı. Mesela birdenbire bir plajda olmayı, denize doğru ilerlemeyi istiyordum.
Ayaklarımın altında ilk dalgaların seslerini, vücudumun suya girişini ve bundan duyduğum ferahlığı zihnimden geçirince, aniden hapishane duvarlarıın nasıl da dar olduğunu hissediveriyordum. Fakat bu ancak birkaç ay sürdü. Sonralari, sadece mahkúmlara özgü düşünceler besler oldum. Bahçede yapacağım günlük gezintiyi ya da avukatımın ziyaretini bekliyordum. Zamanımın geri kalan kısmını gayet
iyi düzenlemiştim. O zamanlar sık sık şöyle düşündüm; beni kuru bir ağacın gövdesine hapsetseler de başımmn üstündeki gök parçasına bakmaktan başka yapacak işim olmasa da yavaş yavaş ona da alışacaktım. Kuşların geçislerini, bulutların birbirlerine rastlayışlarını bekleyecektim..
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.