Yaşadığımı sanmayın, ölmezden geliyorum.Edebiyat & Roman
Öncelikle Galloway’in yarattığı karakterin mental, içsel, ruhsal veya her ne derseniz, durumunu anlamak gerektiğini düşünüyorum sonuçta ateşe düşmeyen yanmayı nerden bilsin?
Karakterimiz herhangi bir şeyin peşinde değil, aniden kendisi cezbeden bir iç sesle ilk olarak köprüden aşağıya atıyor kendisini. Ertesi gün yatağında uyandığında hiçbir şey olmamış gibi yaşamına devam ediyor. Ölümsüzlük denilebilir mi? bilmiyorum fakat kendisini öldürmeyi denediği diğer otuz sekiz yolla da amacına ulaşamıyor. Aslında amacı kendisini öldürmek değil, yaşatmak hiç değil peki neyi arzuluyor? Tam olarak hiçliği. Hayattan nefret ediyor diyemem çünkü herhangi bir şeye herhangi bir nefret beslemiyor, basitte olsa sadece yaşamak istemiyor ve kimse yaşamak istemeyeceği sebeplerle ilgilendiğinin yarısı kadar yaşamak isteyeceği sebeplerle ilgilenmiyor.
Kitabın sonunda en azından kendisi için olmasa bile bir başkası için yaşayacak sebep mi buluyor yoksa ölmediği için akışana mı bırakıyor karar veremedim.
Kitap kimseyi intihar teşebbüsüne ılımlı yaklaştırmıyor hatta tam tersini yapıyor diyebiliriz. Zaten çoğumuz yatağa girdiğimizde kendimizi öldürüyoruz ve gün aydınlanınca tekrardan başlıyoruz, sadece karakterimiz gibi fiziksel yapmıyoruz bunu.
Kitapta 
Sisifos Söyleni Camus, Kafka gibi yazarların söylemlerine farklı bir bakış açısı sunuyor. Hatta Camus’un ‘Sisifosu mutlu olarak düşünmek gerekir.’ düşüncesine kendi eleştirisini katıyor.
Okuduğum çoğu kitaptan farklı da olsa ben beğendim, okumak isterseniz tavsiye ederim.
Sisifos Söyleni Camus, Kafka gibi yazarların söylemlerine farklı bir bakış açısı sunuyor. Hatta Camus’un ‘Sisifosu mutlu olarak düşünmek gerekir.’ düşüncesine kendi eleştirisini katıyor.
Okuduğum çoğu kitaptan farklı da olsa ben beğendim, okumak isterseniz tavsiye ederim.·
234 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.