“Öyle yaralar vardır ki hayatta, ruhu cüzzam gibi yalnızlıkta yavaşça yiyip bitirirler.”
Ben nasıl bir şey okudum ya! Wooww
İsimsiz bir ressam var ve “gölge” sine evhamlarından oluşan kabuslarını anlatıyor. Zaman zaman bu gölgenin okuyucu olduğu hissiyatına kapılıyorsunuz. Bu ressam, bir kadınla evli ve eşine çok aşık. Fakat tüm bu aşka rağmen, eşinin hal ve hareketlerinden oldukça rahatsız. Bu yüzden hem delicesine onunla olmak istiyor hem de onun ölmesini isteyecek kadar da nefret ediyor ondan. Ölüme delicesine özlem duyan, ama yaşamak için de küçücük bir umuda sarılmaya dünden razı bir adam. Peki tüm bunlar onu nereye götürecek? Yoksa hep bir boşlukta mı kalacak? Ölümle yaşam arasında bir yerde. Belki de sadece uyuyordur, kimbilir?
Okurken zaman kavramını yitirdiğim, anlatıcı kişinin rüyalarında kaybolduğum, masalsı bir anlatımla karşı karşıya kaldım. Sanki ben de bir rüya gördüm, kitap bittiğinde uyandım. Uçan bir halıya bindim de rüyadan rüyaya gezdim. Anlatıcının itiraflarını ve sayıklamalarını okurken ne denli keyif aldım anlatamam. Bana biraz “Puslu Kıtalar Atlası’nı anımsattı ama bu ona göre oldukça melankolik bir kurguya sahip. Beni böyle tokat gibi sarsan romanların sevdalısıyım. Varsa başka gönderin gelsin, dünden razıyım :) Bir sonraki kitap yorumunda görüşmek üzere, kitaplarla kalın, sevgiler
#alıntı
“Tek korkum henüz kendimi tanımamışken yarın bir gün ansızın ölüvermek!”
Kör Baykuş, Sadık Hidayet
·
133 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Okumadıysanız yazarın “Hacı Ağa”adlı kitabında bu topraklardan çok şey bulursunuz tavsiye ederim