Köylence Köykubat Köysuvarİnsan ve Toplum
(spoiler) Hasanım cahil Hasanım hayalperest Hasanım gözü kara...
Hasancık gurruk kuşlarının memleketi Çukurova'nın ücra köylerinden birinde ağa evladı olarak doğmuştur. Babası, yedi köyün ağası, astığı astık kestiği kestik, anasının biricik aslan oğlu Halil; anası Allah'ın yaratırken beş yıl didindiği, dünyaya kırk yılda bir gelen, peşinde erkeklerin hiç eksik olmadığı güzeller güzelli Esme'dir.
Günlerden bir gün; bağdaş kurmuş, yer sofrasında lorlu omletine köy ekmeği banarken, Hasancık kulaklarını şavlatan bir ses duyar gaipten. Sesin nereden geldiğini babasına sormak ister. Fakat bir de bakar babasının kanayan kafası bulgur pilavının içinde. Anası inceden bir civleyişle meşgulken Hasancık etrafına bakınır, anlam veremez olanlara. Sonra eve bir adam girer ve anasını sırtlayıp dağa kaçırır.
Hasan'ın emiceleri Anavarza'yı didik didik edip bulurlar Esme'yle oynaşını. Abbas'a kurşunlar yağar dört bir yandan. Abbas ölür fakat kan yerde kalamaz. Halil'in anası -Hasan'ın büyükanası- leşini gömmeyin itler kartallar yemeli diye tembihler herkeslere. Esme'nin içi titrer eski oynaşının ite kartala yem olmasına. Durur mu? Durmaz elbet, alır yanına yanaşmalardan birini gecenin köründe Abbas'ı çıkarır dağa gizli bir yere gömer. Öyle bir gömer ki, tüm köy bir ay gece gündüz arar bulamaz. Büyükana para ödülü koyar, yine kimse bulamaz. Büyükana mutsuz, büyükana kan ister.
Büyükana fetva verir, Halil'in kanlısı Esme'dir. Emiceler öldürmez Esme'yi. Neden? Çünkü yemez. Esme belalı Leklerden gelme. Büyükana aklını başına devşirir ufacık Hasan'ı kafalayıp anasını öldürtmeyi amaçlar.
Öyle imiş böyle imiş Hasan anasını vurur.
Bu kitap bu şarkıyla okunur: youtube.com/watch?v=xAgBZ-f...
Ve kitap bittiğinde bu şiirle çay sigarası yapılır:
YALNIZ DEĞİLİZ
Bir ufka vardık ki artık
Yalnız değiliz sevgilim.
Gerçi gece uzun,
Gece karanlık
Ama bütün korkulardan uzak.
Bir sevdadır böylesine yaşamak,
Tek başına
Ölüme bir soluk kala,
Tek başına
Zindanda yatarken bile,
Asla yalnız kalmamak.
Şafakları ben balığa çıkarım
Akan akmayan sularda
Benim, bütün tezgahlarda paydosa giden
Bir bahar akşamı dünyada.
Ben dört duvar arasında değilim
Pirinçte, pamukta ve tütündeyim,
Karacadağ, Çukurova ve Cibalide.
Zehirli kör yılanları
Ve sıtmasıyla
Gün yirmidört saat insan avında
Karacadağda çeltikler.
Bir kız çocuğunun gözyaşı gibi
- Ayak bileklerinde bir dizi boncuk,
Sol omzunda nazarlık,
Dağ başında unutulmuş üşümüş,
Minicik bir aşiret kızının -
Damla-damla, berrak olur pirinci.
Kamyonlarla, katır kervanlarıyla
Beyler sofrasına gider...
Çukurovam,
Kundağımız, kefen bezimiz
Kanı esmer, yüzü ak.
Sıcağında sabır taşları çatlar,
Çatlamaz ırgadın yüreği.
Dilerse buluttan ak,
Köpükten yumuşak verir pamuğu.
Külhan, kavgacıdır delikanlısı,
Ünlü mahpusanelerinde Anadolumun
En çok Çukurovalılar mahpustur,
Dostuna yarasını gösterir gibi,
Bir salkım söğüde su verir gibi,
Öyle içten
Öyle derin,
Türkü söylemek, küfretmek,
Çukurova yiğidine mahsustur...
Tütünü bilir misin?
"Kız saçı" demiş zeybekler,
Su içmez her damardan,
Yerini kolay beğenmez,
Üşür
Naz eder,
Darılır
İki parmak arasında kıyılmış,
Bir parçası var kalbimin
İncecik, ak kağıtlara sarılır,
Dar vakit yanar da verir kendini.
Dostun susan dudağına...
Sokaklardan,
Kıyılardan,
Gök mavisinden,
Ekmeğinden,
Canevinden ayrı düşmeye
Yani bütün hasretlerin kahrına
Ve zehrine çaresiz kalmaların,
İlk nefesi Hızır gibi yetişir
Cibalide sarılan cıgaranın...
Tütün isçileri yoksul,
Tütün işçileri yorgun,
Ama yiğit
Pırıl - pırıl namuslu.
Namı gitmiş deryaların ardına
Vatanımın bir umudu...
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.