Bu benim ilk incelemem. Nasıl yapılır ne yazılır emin değilim ama deneyeceğim. Kitabımı az önce bitirdim. Dostlarımdan ayrılıyormuş gibi oldum klişesini yaşamış olmama şaşırıyorum. Kağıt faresinin zorbaya duyduğu özlemi ben de hissediyorum. Çocukluğu ders çalışmakla geçmiş gençliğinde kendini kitaplarla sosyalleştirmiş bir insan olarak zorbanın eleştirileri benim de yüzüme çarptı. Zorba hayatını "aklı yokmuş" gibi yaşayan ve bu yüzden bizden çok daha özgür olan, geçmişe ve geleceğe takılmayıp sadece o anda yaptığı şeyle ilgilenen, hayat hakkında düşünen ve bunu sürekli sorgulayan, çok çalışkan ve eğlenmesini bilen biri. Yaşadığı olumsuzlukları karşılama biçimi beni çok şaşırttı. Yaptığı havayolu başarısız olduğu zaman yediği kuzunun lezzetine varması örneğin.
Kitapta patron ve zorbanın Girit adası kıyılarındaki ortak yaşamına şahit oluyoruz. Yaşamın anlamı, özgürlük, dans, müzik, kadınlar, din ve felsefe gibi bir çok konu üzerine konuşmalar yapıyorlar. Daha doğrusu zorba konuşuyor. Tüm cevapları kitaplarda arayan patron ise bunlara çoğunlukla sessiz kalabiliyor.
Yazarın mezar taşında "Hiçbir şey ummuyorum, hiçbir şeyden korkmuyorum, özgürüm." cümlesini zorbanın o pencere pervazından söylediğini duyabiliyorum. Kazancakis hem patron hem zorba. Her ikisini de yaşamış ve daha çok zorba olarak ölümü karşılamış ayakları üzerinde.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.