İnsancıklarSpoiler içerir!
Dostoyevski'nin 1846'da kaleme aldığı, Rus edebiyatının ilk toplumsal romanidır.
Oldukça yoksul,gururlu,saf ve yaşlı olan katip Makar Devuski ve ona oranla eğitimli ,genç ve güzel Varvara Aleksiyeviç arasinda geçen mektuplaşmalarla gündelik hayatlarını gözler önüne seriyor. Petersburg'un toplumsal yaşamı ,dönemin Rus halkının merhametini ve yoksulluğu açıklayıcı bir şekilde tasvir edilmiştir. Makar , Varvara nin çok uzaktan akrabasıdir. Varvara'nın öksüz kalması üzerine onun sorumluluğunu üstlenmeyi kendine görev bilmiştir. Yoksullukla cebellesirken kazandığı üç beş kuruşu da varvara'nin gönlünü hos etmek için harcar . Çünkü ona olan saygısı ve sevgisi büyüktür. ilk mektuplarda gördüğüm aile sevgisi sonlara doğru yerini aşka bırakıyor. Makar ona duyduğu aşkı kendisine bile itiraf edemiyor. Bu yüzden yazdığı mektuplar çok saygılı ve aşkını örten bir üslupla yazılmış. Roman Makar ve Varvara'nin etrafındaki karakterlerle adeta hayat buluyor. Kemiğe kadar dayanmış yoklullukla iyimserligini kaybeden ,kalbi katılaşmış kadınlar, açlıktan ölen çocuklar, parası olduğu için istediğini yapmayı kendine hak gören adamlar, yaptığı iyilikleri dile dökmekten çekinmeyen insanlar, para için gururunu bir kenara bırakan soylu ruhlu, bilgili bir öğrenci ,kötü yazmasına rağmen kendini övmekten geri kalmayan kibirli yazarlar...
Romanda genel olarak acıma duygusu hakim. Okuduğum her satır ruhuma işledi. Yoksulluktan adeta içine çekilip büzülen ,köşe bucak saklanan hayalet gibi davranan o yoksullar...
Dostoyevski 'nin "Çok tuhaftı, ağlamıyordum fakat ruhum paramparça olmuştu." dediği satır tüm romanı açıklamaya yeter.
Makar ;Varvaranın en küçük üzüntüsüyle bile sarsılırken ,onun gelecek kaygısıyla yoksulluğun pençesinden sıyrılmak için zengin bir çiftçiyle evlenmesi Makar'ı büsbütün darmadağın eder.
İşte zavallı insanların zavallı hikayesi...
·
96 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.