Gönderi

Puan vermedi·304 syf.··
2023 2. kitabı
·
51 günde okudu
·
Okunma: 01 Mart 2023 13:03
Ebeveynlerimin çocukken bana yaptığı hataların aynısını kendi çocuklarıma yapmayacağıma yemin ederim. O gelmiş geçmiş şatafatlı bütün psikoloji kitaplarını unutun. Psikoloji alanında okumayı düşünüyorsanız eğer bu kitap tam da size göre. Geçmişin çözülmemiş kapısına doğru anahtarı çevirmeye ne dersiniz? Ebeveynlerimizden bize kalan mirasa farklı bir açıdan aydınlık tutmaya yardımcı oluyor. Bununla da kalmayıp ebeveynlerimizden çocukken aldıklarımızı yetişkinlik döneminde bizleri nasıl etkilediğini anlamamıza yardımcı oluyor. Bizler de ebeveyn isek ebeveynlerimizden aldıklarımızı otomatikmen çocuklarımıza nasıl aktardığımızı en ince ayrıntısına kadar yazarımız anlatıyor. Kısaca çocukluğumuzda gerçekleşmeyen, hatırlamadığımız şeylerin farkında olmamıza yardımcı oluyor. İçimizdeki büyümemiş çocuğun sesine kulak verelim. Kitabın içeriği dopdolu. Karikatürlerle anlatımı, örneklerle, soru cevap şeklinde , isimleri değiştirilmiş kişilerin öykülerine tanık oluyoruz. Bu şekilde anlamamız daha da kolaylaşıyor. Kitabı okurken çocukluğumuza dönmemek elde değil. Boşluk hissi çocukken duygusal anlamda tamamlanmamış duygulardan kaynaklanıyor. Hangi birimiz duygusal boşluğu yaşamadık ki? Çocuklukta tamamlanmamış bazı durumların, sonuçları ile tanışmak ağır gelebilir. Ebeveynlerimizin bizleri duygusal açıdan ihmal ederek büyütmesi bu hikayenin en acılı yanlarını oluşturuyoruz. Hatta ebeveynlerimizi suçlayabilir hale de gelebiliriz. Hiç kimse mükemmel değildir. Evet katılıyorum. Buna ebeveynlerimizde dahildir. Hatta ebeveynlik yaparken başarısız olabiliyorlar. Sonuçta insanız. Bizlere karşı yeterince özen ve ilgi gösterilmiş olsa durum farklı olabilir. Yadırgamak da istemiyorum. Bir önceki kuşaklarda aynı ilgisizliği ebeveynlerimize yaptılarsa, onlarda aynı şekilde bizlere yaşatıp bu şekilde olmamıza neden olabilirler. Peki ya bizler de böyle davranacak mıyız? Önemli olan da bu kitabı okuduktan sonra aynı kişi miyiz değil miyiz? Şunun da farkında varıp çocuklarınıza yapmayın. Sizler kendinizi umursadıkça, sevdikçe, anladıkça, değer verdikçe, çocuklarınıza duygusal anlamda daha çok değer verip umursayacaksınız. Bu şekilde omuzunuzda büyük bir yükü atmış da olacaksınız. O zaman çocuğunuz sizleri sevecek, duygusal boşluğunun tadına varmayacaklardır. Çocuklarınız olabileceği en iyisini hak ediyorlar. Hayal edin dünya bu açıdan nasıl bir yer olurdu . Bu döngüyü bitirmenin zamanı gelmedi mi?
Psikoloji
Boşluk HissiJonice Webb · Sola Unitas Yayınları · 20213,998 okunma
·
1.750 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.