İntiharı konuşmak zorundayız.
İntihar hakkındaki tartışmalar genellikle hukuki, ahlaki, dini ve psikiyatrik boyutuyla ele alınmaktadır. Eskiden beri hayatın, Tanrı’nın bir armağanı olarak görülmesi nedeniyle intihar günah sayılarak birtakım dinler tarafından yasaklanmıştır. Hristiyanlar için insan yaşamı, yönetme hakkına sahip değildir, kullanma hakkına sahip olduğumuz bir şeydir, insana emanet edilen yaşamı yönetme hakkı yalnızca Tanrı’nın imtiyazındadır. On dokuzuncu yüzyıldan itibaren, intiharın tedavi edilmesi gereken ruhsal bir bozukluk olduğu psikiyatrik görüşü popülerlik kazanmıştır. Aslında cevaplanması gereken temel felsefi sorun: “Hayatın yaşamaya değer olup olmadığıdır.” Hume: “Yaşamaya değer olduğu sürece hiç kimsenin hayatına son vereceğine inanmıyorum.” der, hayat bir külfet haline geldiğinde daha fazla sırtlanamaz ve buna son vermek gayet meşrudur. Eğer intihar etme hakkım olduğunu iddia ediyorsam, kendime tümüyle hakim olduğum iddiasını da taşırım. Ancak kendi benliğim ne olursa olsun ancak kısmen sahip olabilirim ona çünkü benliğim, aynı zamanda kendilerini seçemediğim insanlar ve olaylar tarafından şekillenir. Bizler başkalarına bağlı ussal varlıklarız. Bir kişinin kendi yaşamına sona erdirme kararı nasıl akla uygun olabilir? Ölüm asla deneyimleyemeyeceğimiz bir şey ve bu nedenle mevcut durumumuza göre daha iyi olduğunun değerlendirmesini yapabilmemiz mümkün değildir. Epikuros’un dediği gibi: “Ölüm varken, ben yokum; ben varken, ölüm yok.” Kendimizi boşluğun kucağına bırakabilme kapasitesi taşıyor olmamız, bizi insan kılan şeylerden biri olduğu düşünülebilir mi? Ciaron’a göre ise intihar insana özgü hasletlerden biridir, bir kurtuluştur. Hamlet’in sözleriyle gitgide hapishaneye dönüşen dünyamızda bir oksijen tüpüdür. İstediğimiz her an kendimizi öldürme gücünü elimizde tuttuğumuz sürece en asgari düzeyde de olsa gerçek anlamda özgürüz demektir.
·
172 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.