Cemşid ile Hurşid... Mutlu sonlu hikâyesi ile herkesin çok sevdiği bir mesnevidir belki. Kim bilir.
Okurken hissettiklerimle şu an hissettiklerim aynı değil. Onlar için söyleyebileceğim şey kavuştuğunuza sevindim değil. Birbirinize hiç yalan söylemediğinize, hiç aldatmadığınıza çok, çok sevindim. Hani günümüzde meşhur bir söz var ya. Doğrusunu bildiğim yalanları dinlerken ben diye. Bu şartlarda belki hiç bir şey gizli kalamadığı için sadakat bu kadar yere düştü. Zamanın olayı insana sevgisi yüzünden salak hissettirmek, saf görmek, ruhu duymaz zannetmek... Öyle sanılır ama değil, nasıl laf sahibine ulaşırsa hisler de, yapılan her şey de muhakkak yerine ulaşır. Bir şiiri var Özdemir Asaf'ın, benim söylemek için çırpındığım gecelerde siz yoktunuz diye. İşte öyle gibi de, benim canımın acısından uyuyamadığım gecelerde siz düğünde,halayda, eğlencede... diyeceğim o ki insan işte... Acı ama gerçek bu. Gözlerin görmediğini gönül gözüne gösteren Allah. Ne gelir elden, imtihanın bu diyen Allah'ım. Zaman, saflığına doyamayanların, bütün yüreğini ortaya koyanların meze olduğu bir zaman...
Cemşid ile Hurşid... Aranızda onca mesafe varken de bir olduğunuz için, görmediği, bilmediği şeyler onu rahatsız etmez demediğiniz için, birbirinize öyle olmadığınız için kavuştunuz. Evet bin yıl önce de olsa bu yüzden kavuştunuz. İnsanların sandığının aksine birini sevmek o kişiyi kusursuz yapmıyor, kör etmiyor. Ama kusurlarını ötelemeyi öğretiyor zaman. Ne Cemşid ne Hurşid kusursuzdu. İkisi de kavuşur kavuşmaz dileklerini bir bir sıraladı. O anda içim buz kesti. İnsan kavuşunca öyle mi olur? Bilmiyorum. Kavuşmak değil mesele hiç bir zaman. Bir uğurda yaşamak. Gerekirse o hâl üzerine ölmek. Aşk acı ile tanınmış ama kavuşmamak ile ün yapmıştır bence. Bu hikâyenin diğerlerine göre daha az bilinmesinin sebebi bu ikilinin kavuşması galiba...
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.