Seri bitmek üzere:(
1. Swann'ların Tarafı
2. Çiçek Açmış Genç Kızların Gölgesinde
3. Guermantes Tarafı
4. Sodom ve Gomorra
5. Mahpus
6. Albertine Kayıp
7. Yakalanan Zaman
Beşinci kitap olan ‘’Mahpus’’u ayrı bir keyifle okudum. İlk iki kitapta olduğu gibi Proustvâri betimlemeler, tahliller bir kez daha yazara hayran olmama neden oldu. İlk iki kitabı da aynı duygularla okumuştum. Şu ana kadar seride beni en çok zorlayan kitap ‘’Guermantes Tarafı’’ oldu. Kayıp Zamanın İzi’ni sürerken yokuşu çıkmak gibiydi 3. kitabı okumak. Ama ne kadar zorlasa da o yokuşu tırmanmak ve o yükseklikten bakmak gerekiyordu belki de…
‘’İnsan kendini ancak zaman içinde anlayabilir. (s. 69)’’ diyor Proust. Seriyi okurken en çok düşündüğüm, kendime sorduğum ; ‘’İnsan, neden bu kadar geçmişte yaşar?’’ sorusunun da cevabını veriyor aslında yazar. Çaya batırılan bir madlenle ya da yanından geçip gittiği bir akdikenle ait olduğu zamandan sıyrılıp geçmişte yaşamaya başlıyor Marcel. Aslında kendini anlamaya, tanımaya çalışıyor bu yolculuklarla. Ölümü, aşkı, dostluğu yaşarken nasıl yaşadığını tekrar tekrar düşünüp kendini değerlendirip anlamaya çalışıyor. O kendini anlamaya çalışırken bize de kendimizi anlama çabasına girme fırsatı sunuyor. Bu seri genel olarak okuyanı duygulandıran, kalbini sızlatan bir kitap değil. Aşk, özlem, tutku, sevgi var evet, ama yazar bu duyguları tüm şiirselliğine rağmen lirik bir dille anlatmamış okuyucuya. Cümleleri, tasvirleri, tahlilleri tüm şiirselliğine rağmen o kadar akıllıca ki kalbinizden çok beyninizle hayran oluyorsunuz Proust’a.
Mahpus’a gelince aşkı, kıskançlığı, tutkuyu, saplantıyı okuyana bütün yönleriyle hissettiriyor kitap. Hapsedilenden ziyâde hapseden aslında mahpus bu kitapta. Kıskançlık duygusunun sınırlarını nerelere vardırdığını kıskanan ve kıskanılan açısından o kadar güzel anlatmış ki yazar, çevremdeki insanları, davranışlarını bir kez daha farklı açılardan düşündürdü bana.
Serinin diğer kitaplarında hâkim olan; burjuva hayatı ve aristokrasi tüm ayrıntılarıyla Mahpus’ta da anlatılmaya devam ediliyor. İnsanların aslında olan ve yansıttıkları karakterleri arasındaki farkı, davranış ve duygularını adeta bir mikroskop altında incelemeye; o müthiş gözlem gücüyle yansıtmaya devam ediyor Proust. Bu kitapta farklı olarak olaylara, insanlara daha öznel bakmış, eleştirel bir üslûpla sosyeteyi kaleme almış; kendini de daha çok ortaya koymuş, duygusal ve fikir dünyasını daha samimi bir dille anlatmış sanki.
Serinin bu kitabını çok çok sevdim, son iki kitabı da aynı duygularla okuyacağımı umuyorum.
··
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.