"Susuyor olmam, acı çekmediğim anlamına gelmez..."Edebiyat
》Kitabın önsözünde yazar kendi hayatından izler olduğunu belirtiyor ve o şekilde başlıyor kitaba.
Birkaç bölüm baş kahramanın iç dünyasını anlatıyor okura. Daha sonradan olaylara giriş yapıyor.
》En kısa haliyle kaybolmuş bir adamı anlatıyor kitap, hayatla giriştiği çetin ve yorucu kavgayı...
》Baş karakter bir erkek. Sorunları çözmekten kaçan ve ailesini bırakan bir babası, kansere yenik düşen bir annesi, şehir dışında okuyan bir kız kardeşi ve bunun yanında bir de imkansız aşkı var. Bütün bu olaylar arasında yorulmuş, hayattan bezmiş, piskolojisi bozulmuş, yalnızlık çeken ve arayışta olan bir adamın hikayesi anlatılıyor.
》İyi bir üniversite bitirip, iyi bir iş sahibi olmayı tek başarısı olarak görüyor. Zeki ve üretken biri olduğu için işinde başarılı olmak onun için zor değil. Fakat iş arkadaşlarıyla bambaşka dünyalardalar. Onların sahip oldukları hırslara, daha iyi bir ev, daha iyi bir araba, daha iyi bir çevre ve sonu gelmeyen isteklerine anlam veremiyor. Onlarla ortak noktada buluşamayan ruhu git gide daha çok yalnızlaşıyor ve her geçen gün biraz daha içine kapanıyor. Aşık olduğu kadınla arasındaki aşılmaz durum da bu yalnızlığına tuz biber ekiyor.
》Sonunda yaptığı bir hareket sebebiyle işinden oluyor ve kendine, ait olmadığı ama içinde huzurlu hissettiği yeni bir iş buluyor.
》Varoluşsal sancılar, yalnızlık, anne sevgisi, özlem, ayrılıklar, sevgi yoksunluğu, umutsuzluk, arayış, aşk, sadakat, bağlılık, aile müessesesi gibi bir çok konuya değiniliyor.
》Olaylar baş karakterin ağzından anlatılırken, sona doğru diğer karakterler de devreye giriyor. Her birinin ağzından baş karakterle olan ilişkilerini okuyoruz. Ama bu noktada geçişler zayıf geldi bana. Kişiler değişse de aynı his, aynı üslup kalmış ve bu sebeple farklı bir kişiye geçişi tam olarak hissedemedim.
》Bir başka hoşuma gitmeyen nokta ise eril dilin fazlaca baskın olması. Kadınlar hakkındaki bazı cümleler beni fazlasıyla rahatsız etti.
》Bunların dışında bölümler kısa kısa, bu yüzden kolay okunuyor. Zaten kitabın dili de oldukça sade ve anlaşılır. Kesinlikle sıkmıyor.
》Bir çocuğu sevildiğini hissettirerek büyütmezseniz, ona ailenin güven ortamını sağlamazsanız ne kadar başarılı olursa olsun içinde hep bir boşluk, bir eksiklik olacaktır. Hep bir arayışta, hep kendini bir ispat çabasında olacaktır. Ama asla tatmin olmayacak ve hep eksik hissedecektir. İçindekileri delicesine bir istekle anlatmak isteyecek ve anlatamayacaktır. Çünkü o güne kadar biri tarafından önemsenip dinlenmemiştir. Kimse tarafından anlaşılmayacağından da emindir.
》Yazarın dediği gibi: "İnsanlara bir şeyler anlatmaya çalışmak buharlı bir cama yazı yazmaya benziyor. Özenle yazıyorsun, apaçık belli oluyor anlattıkların. Sonra silinip gidiyor." diye düşünüp içini dökmekten vazgeçecektir.
》Kitapta diyor ya:
"Hevesleri, beklentileri, erteledikleri, kursağında kalmış kelimeleri, kaçırılmış bakışları, gizledikleri, bitirilmemiş mektupları, susuşları ve istemsiz veda edişleriyle tamamlanmamış bir cümledir insan."
Eksik kalan taraflarımız, hedefe ulaşamayan çabalarımız, anlaşılmayan hislerimiz, yapmak isteyip yapamadıklarımız, söylemek isteyip söyleyemediklerimiz ile insanız biz. Bazen acı bazen mutluluk doluyuz. Ama umudumuz hep var, olmalı. Hep bir arayıştayız ve ölene kadar da hep bir arayış içinde olacağız. Aradığımız her ne ise onu bulabilmek dileğiyle...
··
389 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.