Irkçılıkİnsan ve Toplum
Son paragraf tüm kitabın içeriğini yansıtıyor:
“Şimdi onu çöpleri karıştırırken gördüğümde, acaba ne arıyor, diye düşünüyorum. Bizim katlettiğimiz şeyi mi?” - Evet, Pecola tüm kasabanın birlikte öldürdüğü bir ruhu taşıyor. Onun aradığı insanların katletdiği saflığıydı.
“Tohumları öyle çok derine ekmediğimden,
olanların aslında toprağın, memleketin, kasabamızın suçu olduğundan bahsediyorum.” - Pecolaya olanlar tüm memleketin ve ülkenin suçuydu.
“Hatta artık bütün ülkenin topraklarının o sene kadife çiçeklerine düşmanca davrandığını düşünüyorum.”- Romanda kadife çiçeği Pecola'yı anlatıyor. İnsanların bahçelerinden temizlemek istedikleri, hoşlanmadıkları.
“Toprak bazı çiçek türlerine kötü gelir. Bazı tohumları asla beslemez, bazı meyveleri asla yetiştirmez ve ne zaman ki toprak kendi iradesiyle öldürür, biz olanlara razı olup kurbanın yaşamayı hak etmediğini söyleriz. Yanılıyoruz tabii, ama fark etmez.” - Toprak, toplumun bir simgesidir. Toplum bazı insanlara diğerleriyle aynı şansı vermez. Buradaki çiçek türü, Pecola'nın ölen çocuğunun simgesidir. İki kız kardeş, tohumları Pecola'nın doğmamış çocuğu olarak görüyor. Bu çocuk öldüğünde, toplum çocuğun günahtan öldüğüne inanır. Tabi gerçek öyle değildir…
“Artık çok geç. En azından benim kasabamın bir ucunda, benim kasabamın çöpleriyle ayçiçekleri arasında çok, çok ama çok geç.” - Ayçiçekleri beyaz tenlileri simgeler. Pecola aracılığıyla, tüm ırkçılık kurbanlarının hayatlarını görüyoruz. Önce hiç bir suçu yokken derisinin renginden dolayı dışlanır ve delirdiğinde davranışlarından dolayı suçlanır.
Irkçılıkla bağlı hayatın, küçük bir kızın bu ayrımcılık yüzünden karakterinin değişiminin, toplumdan dışlananların psikolojisinin nasıl işlediğine dair derin anlatımıyla kitap fark hayatlara kapı açıyor.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.