Stefan Zweig'in bu kitabını 2 yıl oldu alalı. Bu süre içerisinde defalarca elime alıp okumaya başlamama rağmen sıkıcı bularak kitabı ilerletmemiş ilk sayfalarda bırakıp tekrar rafa kaldırmıştım, başka bir zaman okurum niyetiyle. Satrança karşı hiç ilgim olmadı. Onun hakkında en ufak bir bilgim yok. Şah'ın mat'ın ne olduğunu bilmezdim. Çevremdeki insanlar oynarken öyle boş gözlerle izler hiçbir anlam vermezdim. Hiç de ilgimi çekmedi. Belki de bu yüzden kitabın ilk sayfaları beni sıkıyordu ve bırakıyordum kitabı. Normalde ilgimi çeken bir kitapsa onu bitirmeden elimden bırakamazdım. Kitabın ortalarına doğru gelince Dr. B.'nin anlattıklarıyla kitap akıcı olmaya başladı. Ve onun sayesinde kitabı sonlardırdım bir çırpıda.
Bu kitabın bana kattığı şey;
"acının ve insanın başına gelen kötü şeylerin mutlaka insana bir şeyler kattığı. İnsan başına gelen kötü şeylere sitem etmemeli onlardan kendisi için kutlanacak bir şeyler çıkarmalı."
·
100 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.