Geçmişe Yolculuk
Vakur ve fakir, fakat bir o kadar da hırs ve azim dolu bir adam ile soğuk ve mesafeli addedilebilecek fakat aynı şekilde girdiği odayı gizemli bir mutluluk ve belki biraz da anne şefkatiyle donatan bir kadının imkansızlıklarla dolu aşk oyununun hikayesi diyebilirim sanırım.
Araya giren miller, bir dünya savaşı, onlarca yıl ve giderilmeyen özlem kısa süre uyuştursa da hatıraları aşk, ihtiras, önüne geçilemeyen kavuşma arzusu sersemleten uykusundan uyandığı anda aşk oyununa geri koyuluyor. Fakat kitapta da dendiği gibi "Ama aşk, bir cenin gibi bedenin karanlıklarında acıyla dönüp durmaktan kurtulduğu, nefes ve dudak aracılığıyla kendini zikir ve itiraf edebildiği zaman gerçek aşktı."
Bu ikili birbirlerine sessiz itiraflarını yıllar önce o Verlaine şiiri ile yapmışlardı fakat acılardan kurtarıp doğuramamışlardı aşklarını. Birbirlerini arayan, özleyen iki gölge olarak yalnızca bakışlarıyla birbirlerini sarmaya devam etmişlerdi. Çünkü kitapta sürekli hiçbir şeyin değişmediği vurgusu yapılsa da "Ne kadın eski kadındı de adam eski adam..." Bu inkar yalnızca gençlik ateşini canlı tutma çabası zamanın değiştirdiklerinden, kendilerinden bir kaçıştı diğer bir deyişle geçmişe bir yolculuktu.
"Issız eski parkta karlar içinde
Arıyor geçmişi iki gölge"
Keyifli bir okumaydı, 7/10.
Stefan Zweig
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.