Hâlâ hayatta olanların umutlanmak için nedeni vardı.
Kitap logoterapinin kurucusu olan bir psikiyatrist tarafından yazılmış aynı zamanda yazar 2.dünya savaşı sırasında Naziler tarafından kurulan toplama kamplarında acımasızca çalıştırılmış bir hekim.
Kitap 2 bölümden oluşuyor: ilk bölüm yazarın toplama kampında yaşadıklarını konu alırken ikinci bölüm ise logoterapiyle ilgili verilen bilgilerden meydana geliyor.
Toplama kampının anlatıldığı bölümde o kadar etkilendim ki okurken ya ordaki kişi ben olsaydım diye düşünmeden duramadım. Ama tabii ki o kadar büyük acıları tatmadan neler yaşadıklarını istesem de, ne kadar okusam da tam olarak anlayabileceğimi düşünmüyorum. Yazarın umudunu yitirmemesi, orda kendisi de çok kötü durumdayken başkalarına destek olmaya çalışması çok hoş davranışlardı benim için.
Kitabı okurken Çizgili Pijamalı Çocuk filmi de aklıma geldi yine aynı kampta yaşanılan olaylara değinilen bir film.
2.bölümde ise anlatılan logoterapi konusunda biraz daha üst seviye bir dil kullanılmıştı. Psikiyatriyle hiç ilgisi olmayanların okurken belki sıkılabilecekleri bi bölümdü diyebilirim. Ama kendi adıma sıkılmadım ve aksine ilgimi çekti. Bu bölümde Freud'un öncülük ettiği psikanaliz yöntemiyle yazarın öncülük ettiği logoterapi yöntemi karşılaştırılmıştı. Önceden psikanalizi çok duydum hatta derslerimizde de bahsedildi ama logoterapiyi duymamıştım. Belki ilerde bahsedilir bilemiyorum. Ama bu görüş çok fazla desteklenmedi mi diye kafamı kurcaladı.
Neyse özet olarak demem gerekirse çok beğendiğim bir kitap oldu, yaşamın anlamıyla ilgili çok güzel noktalara da değiniyor yazar. Tavsiye edebileceğim güzel bir kitap.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.