Susuyorum . Konuşamıyorum. Öylece hareketsiz kalıyorum. Sanki zihnimden vurulmuş gibi, yığılmış gibi sanki. Bu anlatılanlara inanamıyorum. Nefsin dilinden bunların söylenebilmesi beni hayrete düşürüyor. Kendimi bir rüyada zannediyorum. Bütün olanları, bütün hissettiklerimi bana söylüyor nefsin dilinden. "Şimdi belki de bir gece vakti son cümlelerini okuyacaksın bu kitabın ve beni tanıdığını sanacaksın." diyor ben de tam öyle sanıyorum. Ve bir akşam vakti son cümlelerini okuyorum bu kitabın. (Kitabın son kısmından bir alıntı. Ve hissettiklerim aynıydı bunu söyleyen okur ile.)
Bazı kitapları daha önceden okumadığı için üzülür insan. Yıllar önce kütüphanede gözüme çarpıp ödünç aldığım ama okumaya bir türlü fırsat bulamayıp geri teslim ettiğim bir kitaptı. Aslında fırsat bulunmaz, fırsat yaratılır eğer çok istiyorsa insan bunu da zaman geçtikçe anladım. Ve diyorum ki belki de nefsimin bir kandırmacasıydı bu. Kitapta şöyle diyor çünkü:"Bizi durduran ve kandıran da nefsimizdir. Ve hatta şu an içinde bir ses varsa ve 'Okuma bu kitabı, bırak" diyorsa sana, inan ki o da nefsinin sesidir."
Bir hafta öncesi kadardı tekrardan önüme çıktı bu kitap. Kitapçıda bakınırken kitaplara gözüme çarptı bir anda. Şükür ki çarpmış diyorum. Bunu kitabı okuduktan sonra dedim kendi kendime. Çünkü bir şeylerin farkına varıp ona göre hayatına yön verebilmek çok önemli bence bu hayatta. Bu kitap da nefsin farkına biraz da olsa varmamız için bize yardımcı oluyor ve onu tanımamızı az da olsa sağlıyor. O yüzden daha fazla geç kalmak istemezdim bu kitaba. Evet kitapta anlatıyor nefs kendini ama yine diyor ki unutacaksın bütün bu anlattıklarımı kısa sürede. Kitabı bitirip de bir iki dakika öylece düşündüm sadece. Haklı mı çıkacak nefs bu söylediğinde diye? Haklı çıkmaması için uğraşacağıma söz verdim o an.
·
152 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.