Yazarımızın okuduğum ikinci kitabıydı. İlkinde aldığım lezzetin kat be kat arttığını ifade etsem yanılmış olmam. Çünkü kitabın hemen hemen her cümlesi sanki kalbime inceden inceye dokunarak geçti. Birden çok konuya değiniyor olması ise işin ayrı bir cabası. Bu ayrıntı ise hangi konu üzerinde durmam gerektiği noktasında beni azıcık zorlamış oldu. Ben de bu sorunu tefeül (Bir kitabı rast gele açarak ilk tevafuk eden yeri okuyup ona dikkat ederek o şeyi hayra yormaktır.) çekerek halletmek istedim. Tevafuk da o olsa gerek ki daha önceden ele aldığım incelememin konusu ile benzer konular rastladı.
"Sevgi ve özlem "
Her iki konu da bu aralar üzerine çokça sorgulanıp düşünülen, sağda-solda, yukarıda -aşağıda, ötede -beride... beylik laflar edilerek ballandıra ballandıra anlatılan; anlatımdan da öteye geçemeyen muazzam konulardan.
Benim de bu konular üzerine iki çift dahi olsa söylenecek sözüm olsun, olmalıda diye düşünürken söyleyeceklerimden vazgeçtim. İşi erbabına bırakmak gerektiğine karar verdim. Ve tefeül sonucu çıkan sayfayı da tüm ♡ bırakarak eklemek istedim.
"Herkesin aynı mana yüklediği kelimeler şimdi farklı manalar da. Özlemek diyorlar da özlemek, özledim diyecek kadar basit bir sözcük yükü müydü, yoksa özledim demeye dermanı olmayan bir mecnun yüreklinin halimiydi.
Kim sevmeye bir tanım yapar. Tanım bir sevmenin ne kadarını anlatabilir. Uzak diyarlara bir kapı açıp gülümsetir mi, yoksa bir adım sonra uçuruma mı çıkarır?
Size de oluyor mu? Özlediğiniz zaman uçurumdan atlamaş gibi oluyor insan. Her yer hava ama havasızlıktan ölecek gibi oluyor. Nefessiz kalıyor.
Cümlelerinden kelime kelime vurulan bir garibim.
Sevda halimi anlatıyorum.
Kalem yürekten süzülüp yazıyor kelimeleri,
her kelime ismini yazmaya meylediyor.
Bu yağmur da nereden çıktı? Mürekkep dağılıyor yazdıkça. Oysaki pencerem kapalı, sobanın kenarında, masamda oturuyorum. Nereden çıktı da satırlarıma girdi bu sonbahar kokusu? Şemsiyesiz kalan kelimeler sırılsıklam. Nereden geldi böyle sevdalu bir eylül yağmuru da dağıttı mürekkebini kelimelerimin.
Ah, evet, gözlerim...
Seni ilk gördüğü günden beri unutamayan, aklıma her düşüşünde kanayan gözlerim.
Uzun uzun yazıyorum yarim, yavaş yavaş da yazdıklarımı okuyorum. Gittiğinden beri yazdıklarımı, yazmaya başladığımdan beri benden gidenleri. Her kelimemin ilk harfi sensin, son harfi de ben. Kimsenin anlamadığı derdimi kelimelere saklayıp söylüyorum:
Eyvallah, Elhamdulillah..." (s.98)
"Eyvallah ki tüm kelimeleri temize çeker...
Öyle bir tamam, öyle bir kabulleniş ve teslimiyettir ki; artık başına ne gelirse her şeyde akıl ve kalp Hakk'ı arar!"
Bende canı gönülden bir 'Eyvallah' çekerek ve kitabın okumasını tavsiye ediyorum.
Hoşça, sevgiyle kendinize bakmanız temennisiyle... Keyifli okumalar diliyorum...
·
374 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.