Başkalarının düşüncelerine göre şekillendiriyoruz hayatımızı. Onlardan destek almak, arkamızda olmasını istiyoruz. Sanırım işler ters gittiğinde suçu paylaşacak birileri arıyoruz. Ya da olur da başarılı geçerse denememiz, bizi takdir edecek, alkışlayacak birileri olmalı diyoruz.
Evet biz takdir edilmek için yaşıyoruz.
Ancak insanlar bize güzelsin dediğinde güzel olduğumuzu düşünüyoruz.
Yani bağımlıyız.
İnsanların düşüncelerine övgü ve yermelerine bağımlıyız.
Başkalarına bağlıyız. Her zaman bu böyle. Kendimizi bilseydik, yolumuzu bilseydik, buna gerek kalmayacaktı.
Yolunu ve yürümeyi bilen birisi birileri bakıyor diye yürüyüşünü değiştirmez.
Kim olduğumuzu da bilmiyoruz, yolu da, yürümeyi de.
Herkes bir rolün içindedir. Herkesin üzerinden bir maske vardır.
Başkalarına değil, kendine bakanlar kazanacak sevgili Fesleğen.
Allah hiçbir zaman sana neden başkası gibi davranmadın diye sormayacak. Ama neden başkası gibi davrandın diye soracak değil mi sevgili Fesleğen?
Allah var diyoruz da,
Neden yokmuş gibi yaşıyoruz?