Artık bazı kitapları neden daha önce okumadım diye sorgulamıyorum. Kesinlikle zamanı gelince okuyorum. Savaş ve Barış da o kitaplardan. Ortaokulda okuduğumu hatırlıyorum ama içeriğini hiç yok yine. Savaşı hatırlıyorum. Sürekli savaşın insan hayatına etkilerini okumuş gibiyim. Şimdi ise çok farklı bir şey okudum. Evet Savaş bu kitabın bir tarafı. Ama bir de Barış tarafı var. Aslında Barış tarafı desem de onun da kendi içinde bir Savaş, bir Barış tarafı var. İnsan ilişkileri bu kitabın Barış kısmını oluşturuyor. Onlarda kendi içinde savaşıyor. Sonuçta. Savaş ve Barış'ın ilk cildini bitirdim işte. Rus-Fransız savaşlarını anlatırken yüzlerce kişi üzerinden hem savaş hem de normal hallerini göstermiş. Tolstoy, bu romanında, Rusya’daki bir ton insanın hayatını ve geleneklerini ortaya koymuş. Yani gerçek bir savaştan daha zor savaşlar var. Ben hiç bir zaman kitap okurken isimleri aklımda tutacağım diye dertlenmem. Hele Rus klasiği okurken bunu yapmak hiç olmaz. O yüzden de aklımda kalmak isteyen kalır. Şimdi bir düşündüm. Piyer. Andrey. Sonya. Nataşa. Anatol. Elen. Marya. Nikolay. Dolohov. Aklımda kalanlar olarak yerlerini aldılar. Şimdilik benim için en önemli karakter Piyer. İkinci ciltte onun durumunu tekrar inceleyeceğim. Kitabın başında gayrı meşru bir çocuk olmasından, sonlara doğru herkese akıl veren akil bir adam olmasına kadar bence güzel bir yolculuk yaptı. Kendini arayan adam kötü olur mu? Hoş. Yani masonlukla ilgili pek bir şey bilmiyorum ama galiba iç yolculuğuna katkısı oldu. Yanlış bir evlilik ne kadar iyi yönetilebilirse o kadar iyi yönetti. Piyer’in Dolohov ile düello yapmasına kızdım bir parça. O kadından kurtulmak için daha ne bekledin acaba? Sonunda sadece sana değil sevdiklerine de zarar verdi Piyerkuş. Yapacak bir şey yok. Umarım ikinci ciltte mutlu bir Piyer okurum. Bunca fedakârlık.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.