Japon EdebiyatıEdebiyat & Roman
“İmdat, imdat, yardım edin
Ne olur ne olur yardım edin”
Bu kitapta geçen bu satırları okurken, kitabın okuyucusunun(ki bu benim) iç sesinin bunları söylediği not edilsin.
Kobo Abe’den okuduğum ilk kitap. Kendisine “Japon Kafka” dedikleri için okuma gereği hissettim. Okumaya başladığım andan itibaren bu bir gereklilik değilmiş, çünkü bu kitap okuyucu için tam bir bulanıklık alıyor.
Kafka’ya benzer tarafları olduğu aşikar ama bizi zorlayan şey Kafka’nın sürekliliği ve tekrarlılığı Abe’de yok; en azından bu kitapta. Kitap bizi sanki rüyalarda gibi gezdirirken bir gerçeklikler zincirine sokuyor. Ama her rüya gerçekliği gibi burada da biraz abukluk baş gösteriyor. Meslekler, eylemler ve tartışılan konular. Hepsi biraz tam olmaması gerektiği gibi…
Örneğin anne ile karşılaşma bölümü! İnsan diyor ki herhalde bu bir hesaplaşma ama bu nasıl bir hesaplaşma canım! Sürekli olarak şaşırıyorsunuz. Eğer biraz şaşkınlık sizi eğlendiriyorsa bu kitap size göre.
Son olarak, Kafka’dan çok Joyce tadı kaldı damağımda ama postmodernizm işte canım, edebiyat biraz böyle oldu. İyi ki oldu!
Not: Sakın ciddiyet ile okumayın.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.