"Ben birisiyim ama kim? Kim?"Kitap İncelemeleri
Aynaya baktığınızda gördüğünüz kişi tanıdık geliyor mu? Sizin gördüklerinizle başkalarının sizde gördükleri ne kadar benziyor? Yunus "𝘉𝘪𝘳 '𝘣𝘦𝘯' 𝘷𝘢𝘳𝘥ı𝘳 𝘣𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘣𝘦𝘯𝘥𝘦𝘯 𝘪𝘤̧𝘦𝘳𝘪." diyordu. Peki gerçekten kaç kişi var içinizde? Tanıştığınız her yeni kişi farklı bir imge veriyor size. Bu hayatınız boyunca binlerce kişiliğe bürünüyorsunuz demek... Bu binlercesinden biri gerçek siz olabilir mi? Yoksa hiçbiri size tanıdık gelmiyor mu?
Kitap çok sıradan başlıyor aslında. En yakını, karısı, bir gün burnunun yamuk olduğunu söylüyor. Daha önce hiç fark etmediği bu kusur karakterimizin huzurunu kaçırıyor önce. Daha fark etmediği kaç kusuru var? İnsanlar bunların hangilerini görüp de susuyor derken kendisine bile yabancılaşacak hale geliyor. Başkaları için birisi olmaya çalışırken kendisi için hiçkimse olduğunu farketmenin yıkıcılığını tadıyor.
Luigi Pirandello benlik kavramına kirli, puslu, çatlaklarla dolu bir pencereden bakıyor. Çevresindeki acımasız gerçekliği tüm karamsarlığıyla görüyor ve sizi de bu karamsarlığa zıt tatlı bir dille gerçeği görmeye davet ediyor. O deliliğe giden anayolda yürürken peşinden sürükleniyorsunuz. Yol arkadaşınız sorular soruyor, aklınızdan geçen sorulara cevap veriyor. Yanınızda olduğuna şüphe ettirmeyerek sizinle dertleşiyor.
Ben kitabı okuduktan sonra benim için ifade ettiklerini bir kaç cümleyle ifade etmeye çalıştım. Tek bir inceleme yazdım. Fakat okuyan herkeste farklı duygular uyandırdı. Kimi saçmaladığımı, kimi gereksiz uzattığımı düşündü. Okuyan herkes için farklı bir kimlik kazandı. O halde hala tek bir inceleme yazdığımı savunabilir miyim? Okuduğunuz her bir harfe kendinizden bir değer kattınız. Bu inceleme bana mı yoksa size mi ait artık? Bu soruya cevap veremiyorum. Kitabın bende bıraktığı tesir tam olarak bu...
Kesinlikle farklı bir bakış açısı var yazarın. Çoğu paragrafı defalarca okudum. Tekrar eden kelimeler, uzun cümleler sizi buna mecbur bırakıyor zaten. Sık sık kafam karıştı. Bana yaşattığı kafa karışıklıkları kitabı daha çok sevdirdi. Sohbet havasında yazılmış otobiyografi olarak düşünebilirsiniz. Huzurunuz kaçsın istiyorsanız buyrun okuyun. Bir mi, hiç mi, binlerce mi? Kim olduğunuza siz karar verin...Tabi verebiliyorsanız.
Luigi Pirandello benlik kavramına kirli, puslu, çatlaklarla dolu bir pencereden bakıyor. Çevresindeki acımasız gerçekliği tüm karamsarlığıyla görüyor ve sizi de bu karamsarlığa zıt tatlı bir dille gerçeği görmeye davet ediyor. O deliliğe giden anayolda yürürken peşinden sürükleniyorsunuz. Yol arkadaşınız sorular soruyor, aklınızdan geçen sorulara cevap veriyor. Yanınızda olduğuna şüphe ettirmeyerek sizinle dertleşiyor.
Ben kitabı okuduktan sonra benim için ifade ettiklerini bir kaç cümleyle ifade etmeye çalıştım. Tek bir inceleme yazdım. Fakat okuyan herkeste farklı duygular uyandırdı. Kimi saçmaladığımı, kimi gereksiz uzattığımı düşündü. Okuyan herkes için farklı bir kimlik kazandı. O halde hala tek bir inceleme yazdığımı savunabilir miyim? Okuduğunuz her bir harfe kendinizden bir değer kattınız. Bu inceleme bana mı yoksa size mi ait artık? Bu soruya cevap veremiyorum. Kitabın bende bıraktığı tesir tam olarak bu...
Kesinlikle farklı bir bakış açısı var yazarın. Çoğu paragrafı defalarca okudum. Tekrar eden kelimeler, uzun cümleler sizi buna mecbur bırakıyor zaten. Sık sık kafam karıştı. Bana yaşattığı kafa karışıklıkları kitabı daha çok sevdirdi. Sohbet havasında yazılmış otobiyografi olarak düşünebilirsiniz. Huzurunuz kaçsın istiyorsanız buyrun okuyun. Bir mi, hiç mi, binlerce mi? Kim olduğunuza siz karar verin...Tabi verebiliyorsanız.·
1.301 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Nazlıgül
Gönderi Sahibi
Kendinizi daima tek bir kişi olduğunuza inandıradurun, aslında yalnızca iki de değil, kim bilir kaç kişi olduğunuzun bilincinde değilsiniz.
S.98
Nazlıgül
Gönderi Sahibi
Kime «ben» diyebilirdim? Başkaları için, asla benimkilerle aynı olmayacak bir değer ve anlam içerdiğini; benim içinse, başkalarının böylesine dışında bir «ben» sahiplenmemin, bu boşluk ile bu yalnızlığın verdiği dehşete dönüşeceğini bildiğim halde, birilerine «ben» dememin ne anlamı olabilirdi?
S.173
Nazlıgül
Gönderi Sahibi
O salonda dokuz kişi değil yalnızca üç kişi olduğumuzdan çok emindiler -ya da kendim için artık hiçbir değerim kalmadığını düşünürsek, sekiz kişi diyelim.
İşte bahsettiğim kişiler:
1 . Dida - kendine göre
2. Dida - bana göre;
3. Dida - Quantorzo'ya göre;
4. Quantorzo - kendine göre;
5. Quantorzo - Dida'ya göre;
6. Quantorzo - bana göre;
7. Dida'nın «sevgili Genge'si;
8. Quantorzo'nun «sevgili Vitangelo»'su.
O salonda, üç kişi olduklarını sanan o sekiz kişi arasında hoş bir sohbet başlamak üzereydi.
S.152