Gitgide insanlardan uzaklaşırken tarif edilmez bir duyguyla yıllardır beklenilen ve hep bulunduğu anda kaybedilmesiden korkulan aşkla hayata yeniden tutunmak. Hep hayal edilen mutluluğu hiç hayal edilmeyen bir şekilde kaybetmek... Yıllar sonra hic unutulmayan o aşkından tekrar hayata tutunabilecek güzel bir hediyeyi görmek... Buna rağmen hiç ama hiçbir şey yapmadan yavaş yavaş ölüp gitmeyi tercih etmek. Bu Raif Efendinin kendine kestiği bir ceza mıydı, yoksa hayatta tek sevdiği kadına artık sonsuz hayatta kavuşmak için başvurduğu, artik kendinde hicbir guc bulamadigi için ona zahmetsizce ulaşılabilecegini düşündüğü en kolay tek yol muydu?.. Ne kadar ona üzülsem de hayatın karşısına çıkardığı biricik aşkından o güzel hediyeyi kucaklamadigi için ona hala birçok okur gibi çok kızgınım...Ah Raif Efendi...Sabahattin Ali mekanın cennet olsun.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.