Muhatabını umursamayan, tek yönlü bir nefrettir bu kitapFelsefe-Düşünce
Fikirlerin zamansallaşmasına, eyleme dönüşmesine ya da inanç halini almasına şiddetle karşı çıkar Cioran. Tüm fikirler için, ayırt etmeksizin bu yargıyı benimser. İdeolojilerin ve kanlı şakaların kökenini burada bulur. “Akıl Tanrıçası” kötülüklerin anasıdır. Ulus fikri, sınıf fikri, reform fikri, Engizisyon, daha nicesi aynı kökeni paylaşır. Siyasal ortodoksinin katil olduğunu söylerken, heterodoksinin de ortodokslaşma potansiyeline inanır. Şüpheyi, tembelliği, düşüşü müstesna bellemiştir.
“Peygamberlik teröründen yalnız mistikler ve estetler kurtulur.”
Cioran’ın söylediklerinde haksız olduğunu söylemek zor.
“Eylem dünyayı çürütür.”
Şüphe onun için kutsaldır, fakat hayal kırıklığından ve çürümeden şüphe edilemez. Şüphenin kilisesinde yaşar, eylemden şüphe duyduğu kadar dilden de şüphe duyar. Sözcüklerle kavgalıdır.
Yaşamı olumsuzladığı gibi dili de olumsuzlar. Nesneleşmek ister.
Amacı dilde bu tür bir karşıtlık kurmak, dili bozuma uğratmak değildir.
Onun okyanusunda kaybolmaktır.
Cioran’ın insanın özüne atfettiği karamsarlık, dünyanın kötülüğünden ya da yaşamın zorluğundan kaynaklanmıyor. Daha çok horgörü meselesi bu. Yaşamı ve arzuyu horgörmekten bahsediyor Cioran. Bunun varoluşa içkin olduğunu düşünüyor. Kurtuluş fikrinden tam da bu nedenle nefret ediyor.
Nefret ettiği şeylerin dinamiklerini çözme derdi taşımadığı gibi, onları değiştirmeyi gerektiren bir arzu da duymuyor.
Muhatabını umursamayan, tek yönlü bir nefrettir bu kitap.
Sık sık ötekini suçlayan, fakat ötekine temas etmemeye özen gösteren, alaycı bir üslubu vardır. İş üzerinde bir psikopat gibidir.
Her insan bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit etmeye yazgılıdır onun nazarında. Çürümeyi ilginç bulur, çürüyenleri değil.
·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.