Spoiler içerir1000k
Aslında bu kitabı ikinci okuyuşum.İlk okuduğumda Raif efendiye çok kızmıştım.Neden Maria’yı arayıp sormadı,neden hemen Maria’nın onu unuttuğunu düşündü diye.Ama ikinci defa okuduğumda geçen zamanla da anladım ki bazen insan sadece kendi ne hissettiğiyle ilgileniyor ve olayların asıl sebeplerini araştırmak yerine en kolaylarına gelene sanki bunu karşı taraftan duymuş gibi inanıyor.Bu kitabı sadece bir aşk hikayesi olarak adlandırmak kesinlikle bu şahesere bir hakaret olur çünkü kitap başından beri muhteşem iç çözümlemeleriyle bir aşk hikayesinden çok daha fazlası.Zaten bence bu yüzden bu kadar seviliyor.Son olarak ilk okuduğumda Raif efendiye karşı hissettiklerimle bu okumamdaki hislerim çok farklı.İlk okuduğumda haline çok üzülmüştüm ama bu okuyuşumda aksine adına sevindim.Çünkü bir insanın yaşadığı güzel anların kötü bir sonla bitmesi muhakkak hiçbir şey yaşamadan ölmesinden daha iyidir.Anlatıcının da dediği gibi “Raif efendinin ölümü bana o kadar tesir etmemişti.İçimde onu kaybetmiş gibi değil asıl şimdi bulmuş gibi bir his vardı”…
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.