Spoiler içerir !!!1K
Norveçli yazarın yazdığı bu kitapta 19. yüzyıl Rus roman havasını alıyorsunuz. Hani o zor günler geçiren yazarları anlatan romanlar var ya...
Açlıkla yaşamaya alışan ancak romanın sonuna doğru kendi kişisel değerlerinden vazgeçen bir yazardan bahsediyor kitap.
Hepimiz çevremizden, insanlardan kim olduğumuzu saklayarak yaşamıyor muyuz? İçimizdeki iyiyi ve kötüyü ne kadar çevremize aktarabiliyoruz ki? İçimizdeki sıkıntıları, "açlıkları" küçük düşeriz korkusuyla saklamıyor muyuz? Hep kendimizi güçlü olarak lanse etmiyor muyuz? İçimizi kemiren "açlığı" anlatırsak dışımızı da insanlar kemirir diye içimizde tutmuyor muyuz?
Ruhumuzun "açlığı" bizi ihtiyacımız olmayan şeylere yönlendiriyor. Hep daha fazlasını istiyoruz. Hep daha iyisini. Ama o "açlık" öyle kolay doymuyor, dolmuyor işte.
"Haddi aşan her şeyin zıddına evril" diği (ni söylüyor 
Peyami Safa) dünyada içimizdeki bu "açlık" dışımıza yansımasın diye, nefsimiz haddini aşmasın diye uğraşıyoruz.
Kitabın sonunda ülkeyi, yaşadığı, anıları olduğu yerden aç kalmamak için terk eden bir kişi var. "Açlık" insanı ne kadar değiştiriyor diye bakabiliriz kitaba.
Peyami Safa) dünyada içimizdeki bu "açlık" dışımıza yansımasın diye, nefsimiz haddini aşmasın diye uğraşıyoruz.
Kitabın sonunda ülkeyi, yaşadığı, anıları olduğu yerden aç kalmamak için terk eden bir kişi var. "Açlık" insanı ne kadar değiştiriyor diye bakabiliriz kitaba.·
37 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.