Korkma bağır, olmadı hızır çağır...Edebiyat
Selahattin Demirtaş'tan okuduğum beşinci kitap oldu DAD. Politik bir figur olarak tanınmasının dışında Demirtaş'ın kaleminin gücü yadsınamayacak derecede yüksek bir hale geliyor gün geçtikçe. Barizdir ki Demirtaş'ı siyasi bir tutsak olarak kontrol altında tutmaya çalışmak, kendi tabiriyle onu "inada bindirmiş" olacak ki yazdıkça hiç hedeflemediği birçok kitabı yayınlanmış bir yazar olarak aktif direnişte tutuyor.
Kitap 7 hikayeden oluşuyor; Çöplük, DAD, Ben'i Unutma, Haydar Haydar, Kader, Kartonpiyer, Uçurum, Düriye'nin Güğümleri ve Çıplak.
Başlıkların bir kısmından da anlaşılacağı üzere mizahi öğeler serpiştirilmiş hikayelerin yanı sıra, umuda, emeğe, acılara, hayallere, direnişe bir de onun gözünden dünyayı görme çağrısıdır bu kitap.
Her bir hikaye için söylenecek çok önemli noktalar var ancak bağlam içinde ve metinler arasını kullanması ile bir birikimi yansıtması açısından da ayrıca inceleme yapılmalı bu kitaba ve Demirtaş'a dair.
İlk hikaye Çöplük direnen kadınlara bir selam niteliğinde.
"Bence dünyada yaralı bir kadından daha güzel bir şey varsa o da yaralarını korkusuzca yazabilen kadınlardır. Çünkü onlarda hayatın en muhteşem bileşimi vardır: zeka ve cesaret."
Kitaba da ismini veren DAD, coğrafyamızın dinmeyen yarası her türlü kadın istismarına kendince bir adalet arayış hikayesi.
Kader, bence kitaptaki en muazzam kurguya sahip, iyi hazırlansa filminin bile çekilebileceği, sürükleyiciliği üst düzey bir hikaye. Demirtaş'ın 12 metrekarelik bir alanda kurduğu bu yepyeni dünya gerçekten ülkemizde Yaşar Kemal'in "Türkiye sanatçıları, düşünürleri için hapishane ikinci okul olmuştur." sözünü yıllar yıllar geçse de haklı çıkarıyor. Yaşar Kemal demişken Kartonpiyer hikayesinde "İnce Memed"e yaptığı göndermeler gerçekten mizah unsurunu ne denli ustaca yerleştirerek
·
966 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.